بایگانی برچسب‌ها: شعر سپید

همه و همه به جز درماندگان در عشق، از شور عشق تغذیه می‌کنند-شعر روز از ساموئل کلریج

اگر با تاریخچه‌ی شعر فارسی آشنا باشید (که ما هم در مطلب خاستگاه‌شناسی شعر فارسی آن را برایتان مرور کرده‌ایم)، می‌دانید که شعر کلاسیک ایران، شعری تماما موزون بوده است و حتی گونه‌ای مانند شعر نو (یا شعر نیمایی) هم آن‌چنان از عنصر وزن و ایقاع عبور نکرده است و به آهنگ شعر وفادار بوده […]

ارغوان! شاخه‌ی همخون جدا مانده‌ی من-شعر نو از هوشنگ ابتهاج

درست است که هوشنگ ابتهاج (متخلص به ه. الف. سایه) را عموما با غزل‌های مشهورش که بهترین نمود امروزی از سبک حافظ هستند، به یاد می‌آوریم؛ اما این مساله دلیلی نیست که شاعر بزرگ معاصر ما در سرودن شعر داخل قوالبی همچون نو، سپید و نیمایی تخصص نداشته باشد و موفق به نظر نیاید. او […]

نه عاشقِ عاشقم…- شعر روز از علی باباچاهی

علی باباچاهی شاعر، نویسنده، محقق و منتقد ایرانی اهل بوشهر است. این شاعر معاصر که بیشتر در سبک شعر نو یا شعر آزاد (سپید) فعالیت دارد، تاکنون کتاب‌های زیادی هم‌چون «نم‌نم بارانم»، «عقل عذابم می‌دهد»، «قیافه‌ام که خیلی مشکوک است»، «رفته ‌بودم به صید نهنگ»، «پیکاسو در آب‌های خلیج فارس»، «بیا گوش‌ماهی جمع کنیم» و […]

چه خبر؟ مرگ عالمی تنها!-شعر روز از بیژن الهی

یکی از نکاتی که نیما یوشیج سعی داشت تا به شعر کلاسیک ایرانی تزریق کند، عنصر «روایت» بود. البته این بدان معنی نیست که قبل از یوشیج، کلا این عنصر در شعر فارسی وجود نداشته است! بلکه این عنصر بیشتر در اشعاری که خودشان روایی بوده و در ژانرهای تعلیمی یا قالب‌هایی مثل مثنوی سروده […]
lightbox