مواجه با بیکاری در ایران اثر محمدجواد عبدالهی

کتاب مواجه با بیکاری در ایران
امتناع از پذیرش، اختلال در بازنمایی
معرفی کتاب مواجه با بیکاری در ایران (۱۳۵۶-۱۳۴۰): امتناع از پذیرش، اختلال در بازنمایی
وقتی بیکاری از یک پیامد پنهان به مسئلهای اجتماعی تبدیل میشود، شیوه شناسایی و بازنمایی آن خود به بخشی از بحران بدل میشود. کتاب مواجه با بیکاری در ایران (۱۳۵۶-۱۳۴۰): امتناع از پذیرش، اختلال در بازنمایی نوشته محمدجواد عبدالهی همین نقطه حساس را دنبال میکند.
این پژوهش به فاصله سالهای ۱۳۴۰ تا ۱۳۵۶ نگاه میکند؛ دورهای که شتاب گرفتن صنعتیشدن و گسترش ناهنجاریهای اجتماعی مرتبط با مدرنیزاسیون، مسئله بیکاری را در کانون بحران اقتصادی قرار داد.
ارزش کتاب در این است که بیکاری را فقط بهعنوان کمبود شغل بررسی نمیکند، بلکه به پرسشی درباره قدرت تشخیص مسائل اجتماعی و پیامدهای تعریف نادرست آن میپردازد.
درباره کتاب مواجه با بیکاری در ایران (۱۳۵۶-۱۳۴۰): امتناع از پذیرش، اختلال در بازنمایی
نویسنده نشان میدهد که در آغاز، از پذیرش بیکاری بهعنوان مسئلهای مستقل امتناع شد. هنگامی که این پدیده وارد عرصه توجه شد، بازنمایی نادرست آن امکان طراحی راهحلهای مناسب را محدود کرد.
یکی از دشواریهای مهم کتاب، نبود امکان اتکا به آمارهای کشوری برای شناسایی دقیق بیکاری در سالهای مورد بحث است. عبدالهی برای عبور از این دشواری، دو نشانه اجتماعی مهم را کنار هم میگذارد: فقر و نوع اسکان مهاجرانی که برای یافتن کار، بهویژه به تهران، میآمدند.
این رویکرد، موضوع را از سطح تعریفهای رسمی فراتر میبرد و به تجربه زیسته گروههایی توجه میکند که در جستوجوی کار و درگیر با شرایط ناپایدار زندگی بودند. از این منظر، فقر و مسکن موقتی تنها دو مسئله جداگانه نیستند؛ بلکه راههایی برای دیدن ابعاد پدیدهای هستند که آمار رسمی نمیتواند بهسادگی آن را آشکار کند.
کتاب همچنین پیوند میان مداخلات روزافزون شهرداریها برای تخریب مسکنهای موقتی مهاجران و تغییر موقعیت اجتماعی آنان را بررسی میکند. این مهاجران ابتدا از جایگاه منفعل خارج شدند و سپس در مقام گروهی فعال، به جنبشی پیوستند که از اواخر سال ۱۳۵۶ علیه استبداد سلطنتی رو به گسترش داشت.
بنابراین، کتاب فقط تاریخ یک شاخص اقتصادی نیست؛ بلکه نشان میدهد چگونه مسئلهای که درست شناسایی و بازنمایی نشود، میتواند از سطح بحران اقتصادی به عرصه ناهنجاری اجتماعی و سپس کنش جمعی راه پیدا کند. این زنجیره، خواننده را به بازاندیشی درباره رابطه میان سیاستهای توسعه، فقر، مهاجرت و اعتراض اجتماعی دعوت میکند.
نویسنده کتاب مواجه با بیکاری در ایران (۱۳۵۶-۱۳۴۰): امتناع از پذیرش، اختلال در بازنمایی
محمدجواد عبدالهی در این کتاب با تمرکز بر شیوه مواجهه با بیکاری در ایران میان سالهای ۱۳۴۰ و ۱۳۵۶، روایتی تحلیلی از یک مسئله اقتصادی و اجتماعی ارائه میدهد. رویکرد او بر کنار هم گذاشتن فقر، اسکان مهاجران و محدودیتهای شناسایی آماری استوار است.
او به جای آنکه بیکاری را فقط در قالب ارقام یا تعریفی اداری دنبال کند، مسیر آشکارشدن آن در زندگی مهاجران جویای کار و تحولات مرتبط با مسکن موقتی را پی میگیرد. حاصل این نگاه، تصویری از پیوند میان امتناع از پذیرش، اختلال در بازنمایی و بسته شدن امکان راهحل است.
برای خوانندگانی که میخواهند تاریخ اجتماعی ایران را از زاویه مسائل اقتصادی، مهاجرت و دگرگونیهای اجتماعی بخوانند، این اثر چارچوبی برای دنبال کردن این ارتباط فراهم میکند.
خرید کتاب مواجه با بیکاری در ایران (۱۳۵۶-۱۳۴۰): امتناع از پذیرش، اختلال در بازنمایی به چه کسانی پیشنهاد میشود؟
این کتاب به شما پیشنهاد میشود اگر به پژوهشهای تاریخی و اجتماعی درباره ایران علاقهمند هستید و میخواهید مسئله بیکاری را در پیوند با تحولات بزرگتر جامعه بررسی کنید.
اگر دنبال اثری هستید که از تعریف ساده و تکبعدی بیکاری فاصله بگیرد و نسبت میان بحران اقتصادی، فقر و ناهنجاری اجتماعی را توضیح دهد، این کتاب میتواند انتخاب مناسبی برای مطالعه باشد.
همچنین خوانندگانی که درباره مهاجرت به تهران، وضعیت مسکن موقتی، سیاستهای شهری و شکلگیری کنش جمعی در اواخر سال ۱۳۵۶ مطالعه میکنند، از توجه کتاب به تبدیل شدن مهاجران از گروهی منفعل به گروهی فعال بهره خواهند برد.
انتظار شما از این اثر باید مطالعهای تحلیلی باشد که به جای ارائه پاسخهای فوری، مسیر شکلگیری مسئله و دشوار شدن حل آن را روشن میکند. در نهایت، مواجه با بیکاری در ایران برای کسانی مناسب است که به رابطه میان سیاست، جامعه و تجربه گروههای حاشیهای علاقه دارند و از آثاری استقبال میکنند که بیکاری را در زمینه تاریخی و اجتماعی آن میکاوند.

