توپ‌های پاچینکو اثر الیزاشوا دوزپن

عکس توپ‌های پاچینکو

کتاب توپ‌های پاچینکو

قیمت:
140,00020٪
112,000

معرفی کتاب توپ‌های پاچینکو

گاهی یک سفر خانوادگی، به‌جای آن‌که آدم را به مقصدی روشن برساند، او را با پرسشی عمیق‌تر روبه‌رو می‌کند: خانه واقعاً کجاست؟ رمان توپ‌های پاچینکو نوشتهٔ الیزا شوا دوزپن، داستان زنی جوان است که در میان زبان‌ها، خاطرات خانوادگی و مرزهای فرهنگی، در جست‌وجوی معنایی برای تعلق می‌گردد.

کلیر، زنی با اصالت سوئیسی-کره‌ای، برای گذراندن تابستان به توکیو می‌رود تا در کنار پدربزرگ و مادربزرگ سالخورده‌اش باشد و به بازگشت آن‌ها به کرهٔ جنوبی کمک کند؛ سرزمینی که خودشان نیز هرگز به‌طور کامل احساس نکرده‌اند به آن تعلق دارند. در این سفر، آشنایی او با میکو، دختری جوان که به او زبان فرانسوی می‌آموزد، دریچه‌ای به سوی رابطه‌ای انسانی و شکننده باز می‌کند.

درباره کتاب توپ‌های پاچینکو

توپ‌های پاچینکو رمانی درون‌گرایانه و موجز است که با نثری شاعرانه، تجربهٔ زندگی در فضای بینابین را دنبال می‌کند. کلیر نه کاملاً کره‌ای است و نه کاملاً سوئیسی؛ هویت او از چند زبان، چند فرهنگ و چند خاطره شکل گرفته است. پدربزرگ و مادربزرگش نیز در میان ژاپن و کره، گذشته و آینده، و تصمیمی که سال‌ها به تعویق افتاده، معلق مانده‌اند. همین وضعیت، سفر او را از یک دیدار خانوادگی ساده فراتر می‌برد و به تأملی دربارهٔ ریشه‌ها و معنای خانه تبدیل می‌کند.

یکی از ویژگی‌های مهم رمان، حضور پررنگ سکوت است. گفت‌وگوهای میان کلیر و خانواده‌اش به‌دلیل فاصلهٔ عاطفی و موانع زبانی به‌آسانی پیش نمی‌رود. او زمانی زبان کره‌ای را بهتر می‌دانسته، اما فرانسوی به زبان اصلی‌اش تبدیل شده است؛ اکنون ارتباط او با پدربزرگش بیشتر با واژه‌هایی ساده، ترکیبی از انگلیسی و کره‌ای، و حرکات و اشاره‌ها شکل می‌گیرد. آن‌ها به زبان ژاپنی با یکدیگر سخن نمی‌گویند و همین مرز زبانی، فاصله‌های پنهان خانواده را آشکارتر می‌کند.

سالن پاچینکو در فضای داستان فقط یک پس‌زمینه نیست. چرخهٔ تکرارشوندهٔ بازی، صدا و انتظار، تصویری از زندگی‌هایی می‌سازد که در برزخی نامرئی گرفتار شده‌اند؛ زندگی‌هایی که نه می‌توانند گذشته را کاملاً پشت سر بگذارند و نه آینده‌ای قطعی پیش روی خود دارند. عنوان کتاب نیز از همین فضای نمادین می‌آید؛ فضایی که در آن حرکت و تکرار، امید و به‌دام‌افتادگی، هم‌زمان حضور دارند.

رمان در کنار جابه‌جایی فرهنگی و بحران هویت، به حافظه و زخم‌های بین‌نسلی نیز می‌پردازد. کلیر با مشاهدهٔ سکوت و مقاومت پدربزرگ و مادربزرگش می‌کوشد گذشته‌ای را بفهمد که هنوز در رفتار و روابط آن‌ها زنده است. با این حال، روایت همه‌چیز را توضیح نمی‌دهد و به خواننده اجازه می‌دهد از میان سکوت‌ها، فاصله‌ها و نشانه‌های کوچک، معنای تجربهٔ شخصیت‌ها را دنبال کند.

رابطهٔ کلیر و میکو، در برابر پیچیدگی روابط خانوادگی، لحظه‌هایی از همراهی و امکان درک متقابل را به وجود می‌آورد. تفاوت‌های آن‌ها مانع ارتباط نیست، اما این دوستی نیز کاملاً بی‌دغدغه و پایدار تصویر نمی‌شود. نویسنده با روایتی آرام و خاطره‌انگیز، مرز باریک میان نزدیکی و فاصله را نشان می‌دهد؛ مرزی که در روابط خانوادگی، دوستی و حتی رابطهٔ انسان با مکان‌های زندگی‌اش دیده می‌شود.

الیزا شوا دوزپن این داستان را به زبان فرانسوی نوشته و با نثری تغزلی و مینیمالیستی، جهانی شخصی اما قابل‌همدلی ساخته است. خواننده در این اثر با حادثه‌پردازی پرشتاب روبه‌رو نیست؛ در عوض، با فضایی محو میان گذشته و حال، سکوت‌های معنادار و پرسش‌هایی دربارهٔ تعلق همراه می‌شود. ارزش خواندن رمان در همین تجربهٔ آرام و تأمل‌برانگیز است: سفری برای فهمیدن این‌که شاید خانه همیشه یک مکان ثابت نباشد و گاهی در لحظه‌ای کوتاه از ارتباط و همدلی شکل بگیرد.

نویسنده کتاب توپ‌های پاچینکو

الیزا شوا دوزپن نویسنده‌ای جوان با پیشینهٔ کره‌ای-سوئیسی است. نخستین رمان او، زمستان در سوکچو، در سال ۲۰۱۶ توجه محافل ادبی را جلب کرد و جوایز فرانسوی و سوئیسی متعددی به دست آورد. توپ‌های پاچینکو، دومین رمان او که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد، جایگاهش را به‌عنوان نویسنده‌ای صاحب سبک تثبیت کرد و جایزهٔ ادبی سوییس، جایزهٔ اِو دو لاکادمی روماند و جایزهٔ بلو ژان-مارک روبرتس را برای او به همراه داشت. در این رمان، دغدغه‌های او دربارهٔ هویت، جابه‌جایی، خاطره و ارتباط انسانی در قالب نثری فشرده و شاعرانه دیده می‌شود.

خرید کتاب توپ‌های پاچینکو به چه کسانی پیشنهاد می‌شود؟

اگر به رمان‌های ادبی، درون‌گرایانه و روان‌شناختی علاقه دارید، توپ‌های پاچینکو می‌تواند انتخابی مناسب برای شما باشد؛ به‌ویژه اگر داستان‌هایی دربارهٔ هویت چندفرهنگی، مهاجرت، خانواده و جست‌وجوی تعلق را می‌پسندید. این کتاب برای خوانندگانی مناسب است که از روایت‌های آرام، فضاهای شرقی، سکوت‌های پرمعنا و نثر شاعرانه لذت می‌برند و ترجیح می‌دهند به‌جای دنبال‌کردن پیچش‌های پرشمار داستانی، با جهان ذهنی شخصیت‌ها همراه شوند. همچنین اگر از زمستان در سوکچو لذت برده‌اید، این رمان ادامه‌ای قابل‌توجه برای آشنایی با دغدغه‌ها و سبک نویسنده است؛ اثری دربارهٔ آدم‌هایی که میان چند جهان ایستاده‌اند و می‌کوشند راهی برای ارتباط پیدا کنند.

الیزاشوا دوزپن
الیزاشوا دوزپن