نیما

نیما

عناوین این تولیدکننده

معرفی نشر نیما

نشر نیما با محور قرار دادن ادبیات و فضای هنری، در کنار آثار چاپی، حضور پررنگی در قالب‌های رسانه‌ای مرتبط با فرهنگ نیز داشته است. در کارهای معرفی‌شده از این نشر، ردِ تأکید بر شعر، داستان، نقد و روایت‌های ادبی دیده می‌شود؛ موضوعاتی که مخاطب علاقه‌مند به خوانش جدی و چندلایه را به کتاب‌خانه و مطالعه‌ی پیوسته دعوت می‌کنند.

تاریخچه‌ی نشر نیما

در بخشی از تاریخ مطبوعات و نشر ادبی ایران، نام «انتشارات نیما» به چشم می‌خورد. برای نمونه، در تابستان ۱۳۵۱، فصلنامه‌ی «صدا» با زیرنظر رحمان کریمی و به همت فریدون مردخرّم و مدیرانی که در همان قالب معرفی شده‌اند، منتشر می‌شد و در این روند، «انتشارات نیما»ی آبادان نیز به عنوان پشتوانه‌ی انتشار معرفی شده است. همچنین در یک ثبت کتاب‌شناختی دیگر، «انتشارات نیما» به عنوان ناشرِ «صدا : ویژه نامه هنر و ادبیات» و محل انتشار «تهران» آمده است. این هم‌پوشانی میان تهران و آبادان نشان می‌دهد که نشر نیما در گستره‌ای از فعالیت‌های فرهنگیِ ادبی نقش داشته است.

حوزه‌ی فعالیت و ژانرهای نشر نیما

تمرکز نشر نیما را می‌توان در پیوند میان تولید متن و جریان‌های هنری جست‌وجو کرد. در قالب‌هایی که با نام این نشر آمده‌اند، مخاطب با ترکیبی از شعر و روایت‌های داستانی، یادداشت‌ها و متن‌های تحلیلی روبه‌رو می‌شود. همچنین ترجمه و بازنمایی صدای ادبیات جهان در کنار برنامه‌های گفت‌وگو و نقد، از نشانه‌های رایج در این کارنامه است.

  • شعر و نشر مجموعه‌های ادبی
  • داستان و روایت‌های کوتاه
  • نقد ادبی، ترجمه و گفت‌وگوهای فرهنگی

در همین چارچوب، نام‌هایی از چهره‌های ادبی در شماره‌ها و محتوای مرتبط با نشر نیما دیده می‌شود؛ از جمله شاعرانی مانند مهدی اخوان‌ثالث، منوچهر آتشی، اسماعیل خویی، علی باباچاهی و شفیعی کدکنی، و نیز نویسندگان و مترجمانی که بخش‌هایی از مطالب به آن‌ها نسبت داده شده است. همین تنوع نام‌ها، تصویر روشنی از هدف نشر نیما برای ایجاد پیوند میان سلیقه‌ی ادبی و جریان‌های هنری به دست می‌دهد.