انتشارات نشر واج

معرفی نشر واج

نشر واج با رویکردی ادبی و هنری، جایگاه ویژه‌ای میان کتاب‌خوانانِ شعر و مخاطبانِ نگاه‌های دقیق به زبان دارد. در این نشر، کتاب‌ها معمولاً با تمرکز بر ظرافت‌های بیان، تجربه‌ی شاعرانه و قدرتِ انتخاب واژه‌ها عرضه می‌شوند و همین نگاه، به خواننده کمک می‌کند متن را نه فقط برای «گفتن»، بلکه برای «چگونگی گفتن» هم بخواند. حضور چهره‌هایی چون لیلا کردبچه در مدیریت نشر، باعث شده جریان انتشار آثار به سمت کیفیت زبانی و پیوند میان شعر، پژوهش و تأمل در معنا حرکت کند.

تاریخچه‌ی نشر واج

نشر واج در مسیر انتشار آثار ادبی، به‌ویژه مجموعه‌های شعر و کارهای نزدیک به تحلیل زبان و بیان شاعرانه شناخته می‌شود. مدیریت این مجموعه با لیلا کردبچه پیوند خورده و در کارنامه‌ی نشر، نمونه‌های متعددی از تولید ادبی در قالب شعر معاصر دیده می‌شود. در کنار آثار شعری، انتشار کتابی مانند «ده گفت‌وگو با فروغ فرخزاد» نشان می‌دهد این نشر تنها به شعرِ صرف بسنده نمی‌کند و گفت‌وگو، گردآوری و نزدیک شدن به جهان شاعران بزرگ را هم در دستور کار قرار می‌دهد؛ مسیری که مخاطب را از خوانش سطحی به خوانشِ عمیق‌تر می‌برد.

حوزه‌ی فعالیت و ژانرهای نشر واج

اگر بخواهیم نشر واج را در یک جمله توصیف کنیم، می‌شود گفت: این نشر در قلمرو ادبیات و هنر حرکت می‌کند و تمرکزش را روی شعر و مسائل زبانیِ مرتبط با آن می‌گذارد. کتاب‌های این ناشر اغلب حال‌وهوای شعر معاصر دارند و در برخی آثار، نشانه‌هایی از نگاه پژوهشی به ساختار متن و محدودیت‌های خلاقانه دیده می‌شود؛ محدودیت‌هایی که در نهایت به تولید معنا و شکل‌های تازه‌ی بیان کمک می‌کنند.

• شعر و مجموعه‌های شعری
• ادبیات معاصر و موضوعات مرتبط با زبان و بیان
• کارهای گردآوری‌شده در قالب گفت‌وگو درباره‌ی شخصیت‌های ادبی

پرفروش‌ترین کتاب‌های نشر واج

در میان کتاب‌های پرفروش نشر واج، نام‌هایی دیده می‌شود که هم از نظر لحن و تصویرسازی، و هم از نظر نسبتِ متن با اندیشه، توجه مخاطب را به خود جلب کرده‌اند.

سراسیمه در مکث

«سراسیمه در مکث» مجموعه‌ای از رباعی‌های احسان افشاری است که در دو فصل تدوین شده. در نگاه کتاب، بخش نخست به رباعیات عاشقانه می‌پردازد و بخش دوم به رباعیات اندیشه‌محور می‌رسد. متن با بازی میان نزدیک بودن و دور شدن، و با تصویرهایی شبیه باران و ابر، وضعیت عاطفی و فکری را هم‌زمان شکل می‌دهد؛ از همین‌جا «مکث» به معنای مکانی برای تأمل و «سراسیمه» به معنای شتابِ دل می‌آید. خواننده با خوانشی ریتمیک، به تنشِ درونی متن نزدیک می‌شود.

آواز آن پرنده که زن بود

«آواز آن پرنده که زن بود» مجموعه شعر لیلا کردبچه است. در معرفی این کتاب، راوی خود را پرنده‌ای فراموش‌کار معرفی می‌کند که آوازهای خوبی می‌خواند و هر بار که چیزهایی را فراموش می‌کند، همان پرها و حضور او به دست آدم‌ها تبدیل به «کاردستی‌های قشنگ» می‌شود. شعرها از همین تصویر آغاز می‌کنند و با تکرارهای آگاهانه، حسِ حضور و محو شدن را کنار هم می‌گذارند. این مجموعه به مخاطب امکان می‌دهد «زن بودن» را نه با شرح مستقیم، بلکه با تمثیل و موسیقی واژه‌ها تجربه کند.

غم زیستی مسالمت آمیز

«غم زیستی مسالمت آمیز» نیز از مجموعه‌های شعر لیلا کردبچه است و با تصویرهایی کوتاه و ضربه‌ای پیش می‌رود. در معرفی کتاب، «بی‌صدا زندگی کردن» و «بی‌صدا راه رفتن» و «بی‌صدا حرف زدن» کنار هم می‌آیند؛ گویی شخصیتِ شعر، جهان را در سکوت مرور می‌کند و در پایان می‌رسد به «تمام می‌شود» و «و تمام می‌شوم». در ادامه، استعاره‌ی «بازیگر فیلم صامتی» نیز به این فضا عمق می‌دهد و نشان می‌دهد اندوهِ متن، شکل روایی و نمایش‌گونه دارد. همین زبان فشرده، کتاب را برای خوانشِ آرام اما ماندگار مناسب می‌کند.

ده گفت و گو فروغ فرخزاد

«ده گفت و گو فروغ فرخزاد» عنوان کتابی است که در قالب ده گفت‌وگو با فروغ فرخزاد منتشر شده و لیلا کردبچه گردآوری آن را انجام داده است. این کتاب به مخاطب کمک می‌کند با جهانِ شاعر از زاویه‌ی گفت‌وگو نزدیک‌تر شود و روایت‌های گفتاری را به عنوان دریچه‌ای برای فهم بهترِ نگاه‌ها و دغدغه‌ها دنبال کند. برای دوستداران فروغ فرخزاد، چنین اثری معمولاً فرصتی است برای بازخوانی، مقایسه‌ی برداشت‌ها و یافتن لایه‌های تازه در تجربه‌ی زیسته و زبانیِ شاعر؛ تجربه‌ای که با فرم گفت‌وگومحور شکل می‌گیرد.

دست به مهره با کلمات

«دست به مهره با کلمات» اثری از لیلا کردبچه است که با عنوان «انتخاب محدودیت، و شکستن محدودیت در شعر» شناخته می‌شود. در معرفی این کتاب، ایده‌ی اصلی از نگاه زبان‌شناسی مطرح می‌شود: وقتی با گزینش هر کلمه در آغاز یک مصراع، نوعی محدودیت در اختیار گوینده ایجاد می‌گردد، محور همنشینی گفتار تغییر می‌کند و با آمدن کلمه‌های بعدی، این محدودیت افزایش پیدا می‌کند. کتاب همچنین به نقش وزن و قافیه در ایجاد تنگناهای زبانی اشاره دارد و نشان می‌دهد شاعر هنگامی توانمندتر است که هم عناصر محدودکننده را بپذیرد و هم تسلیم آن‌ها نشود.