سینما و مرگ اثر میلاد روشنی پایان

در بخشی از کتاب می‌خوانیم:

«اگر سینما توانی جدید در اندیشیدن است، پس می‌توان در سینما به مفهومی همچون مرگ هم اندیشید. این بهانه در سر تا سر کتاب حفظ می‌شود، اما زیر سایهٔ این گریز وسوسه انگیزتر قرار می‌گیرد که چگونه می‌تواننسبت خود سینما و مرگ را آزمود. در این گریز، دیگر مساله این نیست که چگونه فیلم‌ها (به منزله فرآورده‌های سینما) درباره مرگ می‌اندیشند، بلکه مسئله این است که چگونه سینما بنا بر مولفه‌ها و بنیادهای هستی شناختی خود رویاروی مرگ قرار می‌گیرد»

میلاد روشنی پایان با بررسی و تحلیل برخی از آثار فیلمسازانی بزرگ همچون برگمان، کوکتو، کاپولا، گدار و… مفهوم مرگ، ابعاد و نحوه تجلی آن را در سینما می‌کاود.