خودنویسهای بیچاره اثر ژیلا تقیزاده
کتاب خودنویسهای بیچاره
معرفی کتاب خودنویسهای بیچاره
گاهی یک خودنویس قدیمی فقط وسیلهای برای نوشتن نیست؛ میتواند بخشی از گذشته، یادآور سالهای دور و شاهد لحظهای باشد که کلمهای مهم روی کاغذ مینشیند. کتاب خودنویسهای بیچاره نوشته ژیلا تقیزاده، با تکیه بر همین شیء آشنا، فضایی صمیمی و تأملبرانگیز میسازد؛ فضایی که در آن نوشتن، خاطره و ناچاری به هم گره میخورند.
در این اثر، خودنویسها از حاشیه زندگی روزمره بیرون میآیند و در مرکز توجه قرار میگیرند. ماجرا با نوشتن یک اسم و تاریخ آغاز میشود؛ اما تمام شدن جوهر خودنویس، اتفاقی ساده را به دریچهای برای بازگشت به گذشته تبدیل میکند. کتاب از خلال جزئیاتی ملموس، خواننده را با آدمی روبهرو میکند که پس از سالها خودنویس قدیمیاش را از ته جعبه بیرون میآورد و دوباره به آن جان میدهد.
درباره کتاب خودنویسهای بیچاره
در بخشی از روایت، مهرداد پس از تمام شدن جوهر خودنویس، با پرسشی درباره تمام کردن کارش مواجه میشود و پاسخی میدهد که هم شوخطبعی دارد و هم حس کمبود و ناچاری را منتقل میکند. سپس پارکر کلاس پنجم، پس از بیستوپنج سال ماندن در جعبه، دوباره پیدا میشود. این خودنویس بهسختی آماده استفاده میشود و بالای صفحه نخست دفترچه شعر، جملهای درباره تقدیم نوشته به «خودنویسهای بیچاره» قرار میگیرد.
همین صحنههای کوچک، نیروی اصلی کتاب را شکل میدهند. اهمیت اثر در حادثهای پرهیاهو نیست، بلکه در رابطهای است که میان آدمها، اشیا و خاطرات پنهان در وسایل قدیمی شکل میگیرد. خودنویس، جعبه، دفترچه شعر، آب گرم و جوهر، هرکدام بخشی از حالوهوای روایت را میسازند. خواننده با تصویری روبهرو میشود که در آن یک وسیله قدیمی، پس از سالها سکوت، دوباره به نوشتن بازمیگردد.
تقیزاده از جزئیات روزمره برای نزدیک شدن به احساسات انسانی استفاده میکند. عبارتهایی مانند «به اندازهی ... دوزارش مونده» و اشاره به جوهر تمامشده، لحن روایت را از حالت رسمی دور میکنند و آن را به گفتوگویی زنده و قابل لمس نزدیک میسازند. در کنار این لحن، حضور دفترچه شعر و جملهای که با «از روی ناچاری» آغاز میشود، نشان میدهد نوشتن در این فضا فقط یک کار معمولی نیست؛ گاهی راهی است برای ادامه دادن، ثبت کردن و کنار آمدن با آنچه باقی مانده است.
این کتاب برای خوانندگانی جذاب است که از روایتهای مبتنی بر خاطره، اشیای قدیمی و لحظههای ظاهراً ساده لذت میبرند. خودنویسهای بیچاره بهجای تکیه بر توضیحهای بزرگ، از نشانههای کوچک استفاده میکند و اجازه میدهد رابطه میان گذشته و اکنون بهتدریج شکل بگیرد. بازگشت خودنویس پس از بیستوپنج سال، تنها پیدا شدن یک وسیله نیست؛ یادآوری این نکته است که بعضی چیزها، حتی پس از سالها بیاستفاده ماندن، هنوز میتوانند حامل معنا باشند.
فضای کتاب با نوشتن، شعر، جوهر و وسایل شخصی پیوند دارد و از همین راه، تجربهای آرام و جزئینگر پیش روی مخاطب میگذارد. اگر به داستانهایی علاقه دارید که از یک موقعیت روزمره به احساسات عمیقتر میرسند، این اثر میتواند شما را به مکث درباره خاطرات، وسایل نگهداشتهشده و کلمههایی که گاهی با دشواری ثبت میشوند دعوت کند.
نویسنده کتاب خودنویسهای بیچاره
ژیلا تقیزاده داستاننویس، نمایشنامهنویس و نقاش ایرانی بود. او در تهران زاده شد و در سال ۱۳۶۷ در رشته کارشناسی گرافیک از دانشگاه الزهرا فارغالتحصیل شد. فعالیت هنری او به یک حوزه محدود نبود و نقاشی، داستاننویسی، نمایشنامهنویسی، تصویرگری و طراحی را دربرمیگرفت.
تقیزاده از سال ۱۳۶۴ نمایشگاههای نقاشی انفرادی و گروهی برگزار کرد و در زمینههای طراحی پوستر تئاتر، تصویرگری کتابها و نشریات، طراحی صحنه و لباس و ساخت عروسک برای نمایشها نیز فعالیت داشت. او از سال ۱۳۸۴ در زمینه نمایشنامهنویسی رادیویی با چند رادیو همکاری کرد. توجه به جزئیات، پیوند با هنرهای نمایشی و شناخت فضای تصویری، در معرفی مسیر هنری او اهمیت دارد و خواندن خودنویسهای بیچاره را در امتداد دغدغههای متنوعش قرار میدهد.
خرید کتاب خودنویسهای بیچاره به چه کسانی پیشنهاد میشود؟
اگر به داستانهای کوتاه یا روایتهایی با محوریت خاطره، نوشتن و اشیای قدیمی علاقه دارید، خودنویسهای بیچاره انتخابی مناسب برای شماست. این کتاب بهویژه برای خوانندگانی پیشنهاد میشود که از فضاهای آرام، شخصیتمحور و جزئینگر استقبال میکنند و ترجیح میدهند معنا را در اتفاقهای کوچک زندگی دنبال کنند.
همچنین اگر به ادبیات داستانی فارسی، روایتهای صمیمی و آثاری درباره رابطه انسان با وسایل شخصی علاقهمندید، این کتاب میتواند تجربهای متفاوت برایتان رقم بزند. انتظار شما از این اثر باید روایتی متکی بر حالوهوا، گفتوگو و جزئیات ملموس باشد؛ روایتی که خودنویسهای قدیمی را به نشانههایی از گذشته و نوشتن را به راهی برای بازخوانی آن گذشته تبدیل میکند.
