سرمهٔ خفا اثر مازیار اخوت

معرفی کتاب سرمهٔ خفا (مجموعه داستان)

گاهی ماجرایی برای تعریف کردن نداریم، اما سکوت هم خالی از روایت نیست. ممکن است در جمعی فقط شنونده داستان دیگران باشیم و بعد همان ماجرا را با شاخ‌وبرگ و آب‌وتاب بازگو کنیم؛ تا جایی که مرز میان تجربه خود و چیزی که شنیده‌ایم، کم‌کم محو شود.

این فضای روایی، نقطه آغاز مجموعه داستان «سرمهٔ خفا» نوشته مازیار اخوت است؛ کتابی درباره شنیدن، به‌یادآوردن و بازساختن ماجراها. راوی در میان صداهای نزدیک، خاطره‌ها و عکس‌هایی که هرکدام داستانی در خود دارند حرکت می‌کند و خواننده را به فضایی می‌برد که در آن، روایت همیشه از یک صاحب قطعی برخوردار نیست.

درباره کتاب سرمهٔ خفا (مجموعه داستان)

«سرمهٔ خفا» مجموعه‌ای از داستان‌هاست که از دل موقعیت‌های آشنا و در عین حال رازآمیز شکل می‌گیرد: دشتی سبز در میان راه، خانه دوستی، اتاقی نیمه‌تاریک با سایه‌هایی که روی دیوار به رقص درمی‌آیند، یا گوشه‌ای گرم و دنج که کسی در آن با عکس‌ها ور می‌رود. این فضاها، روایت را به تجربه‌ای شنیداری و تصویری تبدیل می‌کنند.

یکی از ویژگی‌های مهم کتاب، بازی با جایگاه راوی است. صدای روایت ممکن است از آنِ «من» باشد، یا همسرش ستاره، دوست قدیمی‌اش غلام، دوست غلام شراره و دیگرانی که در اطراف این ماجراها حضور دارند. همین تردید، خواننده را وامی‌دارد به هر روایت با دقت بیشتری گوش بدهد و از خود بپرسد چه کسی در حال تعریف کردن است و این داستان تا چه اندازه از تجربه مستقیم آمده است.

داستان‌ها در این مجموعه فقط درباره اتفاق‌ها نیستند؛ درباره اثر ماندگار آدم‌ها و چیزها بر دل نیز سخن می‌گویند. در بخشی از داستان «مرز خشکی و آب»، خطاب به اردشیر، از دل پاره‌پاره‌ای گفته می‌شود که از زخم‌های گوناگون آسیب دیده، اما هنوز توان ماندن دارد. این تصویر، حال‌وهوای روایتی را نشان می‌دهد که در آن شکستگی، دلبستگی و ادامه دادن در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند.

در «سرمهٔ خفا»، خاطره چیزی ثابت و بی‌تغییر نیست. هر بار که ماجرایی تعریف می‌شود، نگاه راوی، فاصله زمانی و حضور شنونده می‌تواند شکل آن را دگرگون کند. روایت کردن برای شخصیت‌ها فقط انتقال یک خبر نیست؛ راهی است برای زنده نگه داشتن آدم‌ها، لحظه‌ها و دل‌بستگی‌هایی که در ذهن و زندگی باقی مانده‌اند.

فضای نیمه‌تاریک، سایه‌ها، عکس‌ها و گفت‌وگوهای ناتمام، به داستان‌ها حالتی پوشیده و چندلایه می‌دهند. با این حال، کتاب از احساس‌های ملموس انسانی فاصله نمی‌گیرد: دل دادن، دل شکستن، ماندن، گریزپا شدن و تلاش برای سرپا ماندن در جایی که سقفش را خود آدم‌ها برپا کرده‌اند. خواننده باید انتظار مجموعه‌ای را داشته باشد که بیش از پاسخ‌های قطعی، او را با صداها و پرسش‌های روایت همراه می‌کند.

نویسنده کتاب سرمهٔ خفا (مجموعه داستان)

مازیار اخوت در این کتاب به رابطه میان راوی، شنونده و ماجرا توجه دارد. او داستان‌ها را در فضایی پیش می‌برد که روایت از یک صدای منفرد فراتر می‌رود و نام‌ها، خاطره‌ها و نسبت‌های میان آدم‌ها در شکل گرفتن آن نقش پیدا می‌کنند. از همین رو، توجه به شیوه نقل شدن ماجراها به اندازه خود ماجراها اهمیت دارد.

رویکرد نویسنده در این مجموعه، بر نزدیک شدن به تجربه‌های انسانی از مسیر روایت‌های شنیده‌شده و یادآوری‌های شخصی استوار است. مازیار اخوت به جای آنکه همه چیز را یک‌باره روشن کند، امکان تردید و بازاندیشی را حفظ می‌کند؛ بنابراین خواننده می‌تواند میان صداهای مختلف، تصویر دلخواه خود را از آدم‌ها و سرگذشت‌هایشان بسازد.

خرید کتاب سرمهٔ خفا (مجموعه داستان) به چه کسانی پیشنهاد می‌شود؟

اگر به مجموعه داستان‌هایی علاقه دارید که فضای رازآلود خود را از خاطره، عکس، سایه و گفت‌وگوهای شنیده‌شده می‌سازند، «سرمهٔ خفا» می‌تواند انتخابی متناسب با سلیقه شما باشد. این کتاب برای خوانندگانی جذاب است که از روایت‌های مستقیم و کاملاً توضیح‌داده‌شده فاصله می‌گیرند و دوست دارند در تشخیص راوی و بازسازی ماجرا سهمی فعال داشته باشند.

این مجموعه همچنین برای کسانی پیشنهاد می‌شود که به داستان‌هایی درباره دل‌بستگی، زخم‌های عاطفی، ماندن و گریز علاقه‌مندند؛ داستان‌هایی که فضای خود را از اتاق‌های نیمه‌تاریک، جمع دوستان و خاطرات پراکنده می‌گیرند. اگر می‌خواهید هنگام خواندن، هم شنونده ماجراهای دیگران باشید و هم درباره مرز میان واقعیت، یادآوری و روایت فکر کنید، خواندن کتاب مازیار اخوت می‌تواند تجربه‌ای تأمل‌برانگیز برای شما باشد.