مسافر شبانه و بازیگری که اجاره شد اثر حسین ساعدی

انتشارات ایجاز منتشر کرد:
مامان غمگینه، صورتش می‌گه یهو پیر شده ولی دم نمی‌زنه. بابا نگرانشه، این روزا سعی می‌کنه کمتر بهش خیانت کنه. یه خونهٔ حیاط دار براش پیدا کرده که شبیه خونه مون باشه. مامان به خونهٔ جدید محل نمی‌ذاره فقط توش حضور داره. هر روز می‌ره تو بالکن جدید روی صندلی همیشگیش می‌شینه و چای همیشگی‌ش رو می‌خوره. چشم هاش می‌گن من خوبم به شرطی که اینقدر یواشکی و با ترحم نگام نکنید. اینا نمی‌فهمن که دنیا عوض شده، حالا که بریدیم از خونهٔ ارواح باید می‌رفتیم تو یه برج بلند. خیلی اصرار می‌کنم ولی نمی‌شه. اصیل نیست. مال تازه به دوران رسیده است. زمین خانزاده باید زیر پاش باشه نه رو کلهٔ یکی دیگه. آپارتمان مال رعیت جماعته. مزخرف پشت مزخرف! اشغالای تاریخی از اون خونه به این خونه همه جا بهمون اویزونن. بوی خیانت می‌دن، بوی خون. بوی زیر بغل دزدهایی رو می‌دن که زدنشون زیر بغل و فرار کردن.