کتاب تراژدی ایرانی

انتشارات سیب سرخ منتشر کرد:
صدای رگبار مسلسل نزدیک شده بود. کودتاچیان به سمت خانهٔ مصدق پیشروی می‌کردند. مهمات‌شان تمام نمی‌شد انگار. پشت سر هم برایشان نیروهای نظامی تازه نفس می‌رسید. مدافعان خانه نیز سنگر گرفته بودند. عده ا از آنها مجروح شده بودند اما باز هم با تمام توانبه مبارزه ادامه می‌دادند. خانه مصدق آخرین سنگر بودف به سختی از آن دفاع می‌کردند. آخرین باری که برای بررسی اوضاع از خانه بیرون رفتم نتوانستم بیشتر از چند ثانیه آنجا بمانم. گلوله به در و دیوار خانه می‌خورد. چندین جنازه روی زمین افتاده بود، شهدای راه مصدق، شهدای نهضت ملی. وقتی به اتاق نخست وزیر بازگشتم، رضوی گفت: «چه شده چرت گریه می‌کنی؟» دست به چشم بردم، خیس بود. خودم متوجهش نشده بودم. گفتم: «جنازهٔ چند سرباز بیرون خانه افتاده است. از مدافعان خانه هستند. یک لحظه که به صورت‌شان نگاه کردم… هنوز پشت لبشان سبز نشده بود. خیلی راحت می‌توانستند سنگر را ترک کنند و به جبهه مقابل بپیوندند. این کار را نکردند. مردانه جنگیدند و قهرمانه رفتند…» دکتر مصدق را دیدم که با دستمالی چشم‌های ترش را پاک می‌کرد. دستانش به وضوح می‌لرزید، نه از سر ترس، که از غم و خشم.