خود نوشتن اثر احمد اخوت
معرفی کتاب خود نوشتن
اگر نوشتن فقط راهی برای ساختن متن نیست و به شیوه بودن در جهان تبدیل شود، کتاب «خود نوشتن» احمد اخوت همین پرسش را پیش میکشد: نویسنده بودن تا کجا میتواند همه زندگی را در خود خلاصه کند؟ این کتاب به جای ارائه تصویری ساده از نویسندگی، به معنای خود نوشتن و الزامها و امکانهای آن نزدیک میشود.
«خود نوشتن» از تجربهای سخن میگوید که در آن نوشتن، فعالیتی جدا از زندگی نیست؛ بلکه با هویت و زیست نویسنده پیوندی عمیق دارد. موضوع اصلی کتاب، بررسی دو ساحت نوشتن برای زندگی و نوشتن ادبیّت ادبیات است؛ دو ساحتی که در کنار هم معنای گستردهتری از نویسنده بودن و ادبی نوشتن ارائه میکنند.
درباره کتاب خود نوشتن
در این اثر، نوشتن هم یک عمل روزمره و وابسته به زندگی است و هم راهی برای پدید آوردن ادبیات. نویسنده کتاب این دو ساحت را از یکدیگر جدا میکند تا نشان دهد «نوشتن برای زندگی» با «نوشتن ادبیّت ادبیات» چه نسبتی دارد. در معنای نخست، نوشتن چنان با زیست نویسنده گره میخورد که روزی و هست و نیست او به آن وابسته است؛ در معنای دوم، بحث بر سر عناصری است که متن را ادبی میکند.
«خود نوشتن» از همین نقطه به مسئلهای شخصی تبدیل میشود؛ مسئلهای که در آن نویسنده نمیخواهد فقط گاهی بنویسد، بلکه خواست نویسنده ماندن را پی میگیرد. کتاب به تجربهای میاندیشد که در آن نویسنده همه هستی خود را در نوشتن غرق میکند. با این حال، غرقشدن در نوشتن بهتنهایی کافی نیست؛ متن باید ویژگیهایی داشته باشد که آن را از متنهای دیگر متمایز کند و شایسته نام ادبیات سازد.
رویکرد کتاب به نویسنده و نویسندگی، ریزبینانه و زیرکانه است. احمد اخوت از منظری شخصی به موضوع نگاه میکند؛ منظری که نویسنده بودن را همزمان یک وضعیت، یک انتخاب و یک خواست مداوم میبیند. بنابراین خواننده با تعریف خشک یا فهرستی از توصیههای فنی روبهرو نیست، بلکه با کندوکاوی درباره معناها و مفهومهای پنهان در نوشتن مواجه میشود. پرسش اصلی فقط چگونه نوشتن نیست؛ بلکه این است که نوشتن چگونه میتواند تمام نسبت نویسنده با زندگی و ادبیات را شکل دهد.
یکی از جذابیتهای این اثر، کنار هم قرار دادن دو پرسش نزدیک اما متفاوت است: آیا نوشتن برای گذران زندگی و ادامه دادن آن ضرورت دارد، و چه چیزی یک متن را به ادبیات تبدیل میکند؟ این دو پرسش در کتاب از هم جدا نمیمانند. نویسنده نشان میدهد که خود نوشتن، هم به دوام آوردن در مقام نویسنده مربوط است و هم به خلق متنی که تفاوتش با متنهای دیگر قابل تشخیص باشد. همین پیوند، کتاب را به تأملی درباره هویت نویسنده و ماهیت متن ادبی تبدیل میکند.
خواندن این کتاب میتواند برای کسانی ارزشمند باشد که میخواهند نسبت خود با نوشتن را جدیتر ببینند. اثر به جای آنکه نویسندگی را تصویری دور و دستنیافتنی معرفی کند، آن را به انتخابی پیوسته و خواستی شخصی پیوند میزند. از سوی دیگر، توجه به ادبیّت ادبیات، نگاه خواننده را به تفاوت میان یک متن معمولی و متن ادبی حساستر میکند. در نتیجه، موضوع کتاب فقط نویسنده شدن نیست؛ نویسنده ماندن و ادبی نوشتن نیز در مرکز توجه آن قرار دارد.
نویسنده کتاب خود نوشتن
احمد اخوت در «خود نوشتن» از جایگاه نویسندهای سخن میگوید که میخواهد همیشه نویسنده بماند و همین خواست را به موضوعی قابل بررسی تبدیل میکند. تمرکز او بر تجربه نویسندگی، پیوند نوشتن با زندگی و عناصر سازنده ادبیات است. نگاه شخصی او باعث میشود بحث کتاب از سطح تعریف عمومی نویسنده فراتر برود و به معنای درونی این انتخاب نزدیک شود. «خود نوشتن» یکی از سه جلد مجموعه «هزارتوی نوشتن» است که به قلم او منتشر شده است.
خرید کتاب خود نوشتن به چه کسانی پیشنهاد میشود؟
این کتاب را به علاقهمندان ادبیات و مباحث نظری و تأملی درباره نوشتن پیشنهاد میکنیم؛ بهویژه اگر میخواهید بدانید نویسنده بودن فقط تولید متن نیست و با تمام زندگی نویسنده پیوند دارد. اگر به کتابهایی درباره نویسندگی، ادبیّت ادبیات و تمایز متن ادبی از متنهای دیگر علاقه دارید، موضوع «خود نوشتن» با دغدغه شما همخوان است. همچنین خوانندگانی که به تجربههای شخصی و نگاه تحلیلی درباره ماندن در مسیر نویسندگی گرایش دارند، از فضای فکری آن بهره میبرند.
انتظار شما از این کتاب باید مواجهه با پرسشهایی درباره خود نوشتن باشد، نه مجموعهای از دستورهای سریع برای بهتر نوشتن. اثر میکوشد نشان دهد نوشتن برای زندگی و نوشتن ادبیات چگونه در کنار هم قرار میگیرند و چرا نویسنده بودن میتواند خواستی مداوم باشد. در نهایت، «خود نوشتن» برای خوانندهای مناسب است که میخواهد با تکیه بر ادبیات و نویسندگی فکر کند و رابطه میان زندگی، متن و هویت نویسنده را از زاویهای شخصی دنبال کند.
