شهری که روزگاری در آن زندگی می‌کردیم اثر اریک بارنز

معرفی کتاب شهری که روزگاری در آن زندگی می‌کردیم

اگر آینده‌ای شبیه امروز، آرام‌آرام نشانه‌های فروپاشی خود را آشکار کند، زندگی انسان‌ها چگونه تغییر خواهد کرد؟ رمان شهری که روزگاری در آن زندگی می‌کردیم نوشته اریک بارنز، تصویری مسحورکننده از جهانی نزدیک به جهان ما ارائه می‌دهد؛ جهانی که در آن تغییرات آب‌وهوایی، بلایای طبیعی، بحران‌های اجتماعی و تصمیم‌های انسانی در کنار هم، آینده‌ای ناآشنا می‌سازند.

این کتاب یک رمان دیستوپیایی است که به‌جای ترسیم آینده‌ای کاملاً بیگانه، تهدید را از دل واقعیت‌های آشنا بیرون می‌کشد. خبرهای تلویزیونی میان تصاویر ویرانی سونامی و نتایج مسابقات بیسبال جابه‌جا می‌شوند و زندگی روزمره، حتی در برابر فاجعه، ظاهری عادی خود را حفظ می‌کند. همین هم‌جواریِ عادت و بحران، فضای داستان را واقعی، نگران‌کننده و تأمل‌برانگیز می‌کند.

درباره کتاب شهری که روزگاری در آن زندگی می‌کردیم

داستان در آینده‌ای بسیار شبیه امروز رخ می‌دهد؛ زمانی که نشانه‌های تغییر در چشم‌اندازها و جامعه کم‌کم آشکار شده‌اند. روایت، مسیر شش گروه از شخصیت‌ها را دنبال می‌کند که هرکدام در نقطه‌ای متفاوت با پیامدهای این دگرگونی روبه‌رو هستند. سرنوشت این آدم‌ها در نهایت به شهری دوردست نزدیک می‌شود؛ شهری متروک که زمانی محل زندگی بوده و اکنون برای غارت رها شده است.

یکی از خطوط داستانی، پدری را همراه با فرزندان خردسالش نشان می‌دهد که پس از زمین‌لرزه‌ای عظیم در خلیج، از سونامی می‌گریزد. در خطی دیگر، زن و شوهری با سوگ از دست دادن هر دو پسرشان در پی اعتیاد دست‌وپنجه نرم می‌کنند و هم‌زمان، آتشی آهسته به خانه خانوادگی‌شان نزدیک می‌شود. این روایت‌ها، بحران را تنها در مقیاس شهرها و زیرساخت‌ها نشان نمی‌دهند؛ بلکه آن را به درون خانواده و تجربه شخصی انسان‌ها می‌برند.

گروه دیگری از شخصیت‌ها با منطق متفاوتی به جهان در حال تغییر نگاه می‌کنند. سرمایه‌گذاری بااستعداد، خطرهای مربوط به محصولات کشاورزی، خانه‌ها، شهرها، صنایع و زیرساخت‌ها را از پشت میز کارش بررسی می‌کند؛ دفتری بلندمرتبه و آرام که هوای سوزان بیرون را از او جدا نگه می‌دارد. در مقابل، پزشکی و همسرش در اردوگاهی برای مهاجرانی که از مرز عبور می‌کنند گرفتار شده‌اند. کنار هم قرار گرفتن این دو موقعیت، فاصله میان نگاه اقتصادی به بحران و تجربه مستقیم بی‌خانمانی و جابه‌جایی را برجسته می‌کند.

در بخش دیگری از رمان، دو جوان در یک کارناوال کنار جاده مشغول کارند. یکی می‌کوشد از گذشته‌ای خشونت‌آمیز فرار کند و دیگری با نژادپرستی زمان حال روبه‌رو است. مردی که زنجیره‌ای از رستوران‌های فست‌فود معمولی را اداره می‌کند نیز در میان این شبکه انسانی حضور دارد. شخصیت‌ها از جایگاه‌های اجتماعی و تجربه‌های گوناگون می‌آیند، اما هیچ‌کدام از تغییرات گسترده‌ای که پیرامونشان رخ می‌دهد جدا نیستند.

نقطه همگرایی این مسیرها، شهری رهاشده است؛ جایی که نیروهای تغییر پیش‌تر ویرانی خود را بر آن تحمیل کرده‌اند و سامانه خاکریزهای محافظ شهر، به‌آرامی از کار می‌افتد. شخصیت‌ها در خودروهایشان، در بزرگراهی که از میان شهر می‌گذرد، به طوفانی نزدیک می‌شوند که در نگاه نخست شاید فقط یک طوفان خشن دیگر باشد. این وضعیت، تعلیق رمان را شکل می‌دهد و پرسشی اساسی پیش می‌کشد: وقتی فاجعه به بخشی از پس‌زمینه زندگی تبدیل شود، انسان‌ها چگونه خطر را تشخیص می‌دهند و چه زمانی برای واکنش نشان دادن دیر شده است؟

اریک بارنز در این رمان، تغییرات آب‌وهوایی را در کنار اعتیاد، سوگ، مهاجرت، نابرابری، خشونت و سازوکارهای اقتصادی قرار می‌دهد. کتاب به یک قهرمان یا یک حادثه محدود نمی‌ماند؛ بلکه مجموعه‌ای از زندگی‌ها را دنبال می‌کند که هرکدام بخشی از تصویری بزرگ‌تر را می‌سازند. خواننده می‌تواند در جریان این روایت چندمسیره، هم با اضطراب بقا روبه‌رو شود و هم درباره عادی‌شدن خبرهای فاجعه، فاصله طبقاتی و مسئولیت انسان‌ها در برابر آینده فکر کند.

نویسنده کتاب شهری که روزگاری در آن زندگی می‌کردیم

اریک بارنز در شهری که روزگاری در آن زندگی می‌کردیم، نویسنده‌ای است که روایت دیستوپیایی را با داستان زندگی انسان‌هایی معمولی و متفاوت پیوند می‌دهد. تمرکز او بر تأثیرهای ملموس تغییرات بزرگ است: خانواده‌ای در حال فرار، زوجی گرفتار سوگ، پزشکی در اردوگاه مهاجران، جوانانی در حاشیه جامعه و فردی که بحران را از منظر فرصت اقتصادی می‌سنجد.

رویکرد چندشخصیتی رمان باعث می‌شود تغییرات آب‌وهوایی تنها یک موضوع انتزاعی یا پس‌زمینه‌ای دور نباشد. در اینجا، تغییر در هوا و محیط با تصمیم‌ها، فقدان‌ها، ترس‌ها و مسیرهای روزمره شخصیت‌ها گره می‌خورد. بارنز از کنار هم گذاشتن این تجربه‌های متنوع، تصویری انسانی و اجتماعی از آینده‌ای ناپایدار می‌سازد.

خرید کتاب شهری که روزگاری در آن زندگی می‌کردیم به چه کسانی پیشنهاد می‌شود؟

اگر به رمان‌های دیستوپیایی با فضای واقع‌گرایانه و نزدیک به جهان امروز علاقه دارید، شهری که روزگاری در آن زندگی می‌کردیم می‌تواند انتخابی مناسب برای شما باشد. این کتاب برای خوانندگانی جذاب است که می‌خواهند تغییرات آب‌وهوایی را نه فقط در قالب یک بحران طبیعی، بلکه در پیوند با خانواده، مهاجرت، اقتصاد، نابرابری و روابط انسانی دنبال کنند.

این رمان همچنین به کسانی پیشنهاد می‌شود که از داستان‌های چندمسیره و آثاری با شخصیت‌های گوناگون لذت می‌برند؛ شخصیت‌هایی که از محیط‌های مختلف می‌آیند و به‌تدریج در یک موقعیت مشترک به هم نزدیک می‌شوند. اگر از مطالعه آثاری مانند ایستگاه یازده و سال سیل لذت برده‌اید، فضای دیستوپیایی و دغدغه‌های این کتاب برایتان آشنا و قابل توجه خواهد بود.

از این کتاب انتظار یک روایت صرفاً حادثه‌محور نداشته باشید. جذابیت آن در کنار تعلیق فاجعه، به مشاهده واکنش آدم‌ها در برابر جهانی مربوط است که نشانه‌های تغییر را پیش چشم آنان آشکار می‌کند. شهری که روزگاری در آن زندگی می‌کردیم، شما را با پرسش‌هایی درباره عادی‌شدن بحران، شکنندگی خانه و شهر، و امکان ادامه زندگی در شرایط ناپایدار همراه می‌کند.