کاش یکی قصهاش را میگفت اثر شکوه قاسم نیا

کتاب کاش یکی قصهاش را میگفت
معرفی کتاب کاش یکی قصهاش را میگفت
گاهی در میان صدای بمب و موشک، قصه یک کودک نه از قهرمانیهای بزرگ، بلکه از تنهایی، دلبستگی و تلاش برای زنده ماندن شکل میگیرد. کتاب «کاش یکی قصهاش را میگفت» نوشته شکوه قاسمنیا، داستان پسری است که در روزهای جنگ، پس از یک بمباران، با فقدانی سنگین روبهرو میشود و باید زندگی تازهای را در کنار مادربزرگش آغاز کند.
این داستان خواننده را به فضای جنگ و پیامدهای انسانی آن میبرد؛ جایی که خانه، خانواده و امنیت ناگهان از میان میروند و آدمها ناچار میشوند با شرایطی تازه کنار بیایند. در مرکز روایت، پسری دارای معلولیت جسمی قرار دارد که از میان اعضای خانوادهاش تنها او و مادربزرگش باقی میمانند. همین موقعیت، کتاب را به روایتی درباره فقدان، تنهایی و رابطهای دشوار اما اثرگذار تبدیل میکند.
درباره کتاب کاش یکی قصهاش را میگفت
ماجرای کتاب در روزهای جنگ و بمباران موشکی آبادان میگذرد. پسرک در جریان بمباران، پدر، مادر، خواهر و برادرش را از دست میدهد و همراه مادربزرگش مجبور میشود آبادان را ترک کند. آنها به تهران میآیند و در ساختمانی که برای جنگزدهها در نظر گرفته شده است، سکونت میکنند. این جابهجایی، فقط تغییر محل زندگی نیست؛ آغاز دورهای است که هر دو باید با اندوه گذشته و دشواریهای زندگی تازه روبهرو شوند.
مادربزرگ بهجای آنکه پسرک را پناه و یادگار خانواده بداند، از ماندن او شکایت میکند. او مدام میپرسد چرا این نوه معلول زنده مانده و نوه دیگرش که سالم بوده، از بین رفته است. چنین رفتاری، فضای رابطه میان آن دو را سنگین و دردناک میکند. پسرک با وجود وضعیت جسمی خود، تا جایی که میتواند برای مادربزرگ کار انجام میدهد؛ اما تلاشهایش برای نرم کردن دل او در ابتدا نتیجهای ندارد.
کشش اصلی داستان از همین رابطه شکل میگیرد: یک کودک بازمانده که برای بهدست آوردن محبت و پذیرش تلاش میکند و مادربزرگی که در سوگ و خشم خود گرفتار مانده است. کتاب بدون کنار گذاشتن واقعیت تلخ جنگ، به رفتارها و احساسات آدمهایی نزدیک میشود که پس از یک فاجعه باید به زندگی ادامه دهند. خواننده با ترس، اندوه، بیپناهی و امیدی روبهرو میشود که در کارهای روزمره و دلبستگیهای کوچک پسرک جریان دارد.
در این روایت، معلولیت جسمی پسرک بخشی مهم از موقعیت اوست، اما تمام هویت او را تشکیل نمیدهد. او با تواناییها و ارادهای که دارد برای مادربزرگ کاری انجام میدهد و در برابر بیمهری او تسلیم نمیشود. همین وجه از داستان، توجه را به نیاز انسان به محبت، دیدهشدن و شنیدهشدن جلب میکند. نقطه تغییر رابطه آنها در ادامه ماجرا شکل میگیرد؛ زمانی که رفتارها و احساسات پسرک میتواند نگاه مادربزرگ را دگرگون کند. کتاب از این مسیر، تصویری انسانی از جنگزدگی و آثار آن بر خانواده ارائه میدهد.
نویسنده کتاب کاش یکی قصهاش را میگفت
شکوه قاسمنیا در این کتاب، داستان جنگ را از زاویه زندگی یک پسرک و مادربزرگش روایت میکند. بهجای تمرکز صرف بر صدای بمب و موشک، روایت به تأثیر این حوادث بر خانواده و رابطه میان بازماندگان توجه دارد. انتخاب چنین موقعیتی باعث میشود جنگ نه فقط بهعنوان حادثهای بیرونی، بلکه بهصورت اندوهی در زندگی روزمره شخصیتها دیده شود.
نگاه نویسنده به پسرک، بر توان او برای مراقبت، تلاش و ادامه دادن استوار است. در مقابل، مادربزرگ شخصیتی دارد که سوگ و مقایسه، رفتارش را شکل داده است. این تقابل، موضوعاتی مانند پذیرش، دلسوزی، تبعیض و نیاز به محبت را در دل ماجرا پیش میبرد. قاسمنیا با پیوند دادن یک حادثه تاریخی تلخ به رابطهای خانوادگی، قصهای عاطفی درباره بازماندن، تحمل کردن و امکان تغییر در دل رنج روایت میکند.
خرید کتاب کاش یکی قصهاش را میگفت به چه کسانی پیشنهاد میشود؟
اگر به داستانهایی درباره جنگ و تأثیر آن بر زندگی خانوادهها علاقه دارید، «کاش یکی قصهاش را میگفت» میتواند انتخابی قابل تأمل باشد. این کتاب برای خوانندگانی مناسب است که میخواهند با روایت پیامدهای بمباران، زندگی جنگزدگان و دشواریهای پس از فقدان روبهرو شوند؛ نه از مسیر گزارش، بلکه از خلال رابطهای نزدیک میان یک پسر و مادربزرگش.
این اثر همچنین برای کسانی جذاب است که داستانهایی درباره کودکان دارای معلولیت جسمی، تنهایی، تابآوری و جستوجوی محبت را دنبال میکنند. خوانندگان باید انتظار قصهای عاطفی و واقعگرایانه داشته باشند که در آن، رنج جنگ در کنار تلاش یک کودک برای انجام دادن کارهای ممکن و حفظ پیوند خانوادگی قرار میگیرد. اگر آثاری را میپسندید که درباره پذیرش انسانها، قضاوتهای دردناک و تغییر نگاه در روابط خانوادگی صحبت میکنند، این داستان میتواند شما را با تجربهای انسانی و تأثیرگذار همراه کند.











