نئوهاوکینگ‌ها یا سازش با سوراخ‌های جوراب مورچه اثر مریم حسینیان

معرفی کتاب نئوهاوکینگ‌ها یا سازش با سوراخ‌های جوراب مورچه

گاهی یک پیام صوتی اشتباه می‌تواند دری را به روی واقعیتی باز کند که پیش از آن دیده نمی‌شد. در کتاب نئوهاوکینگ‌ها یا سازش با سوراخ‌های جوراب مورچه، مریم حسینیان از مواجهه‌ای طولانی و نزدیک با بیماری می‌نویسد؛ مواجهه‌ای که بدن، خانه، رابطه و برداشت انسان از خودش را دگرگون می‌کند.

این کتاب روایتی شخصی از بیش از دو سال هم‌نفسی نویسنده با بیماری است؛ بیماری‌ای که از او یک «نئوهاوکینگ» ساخته است. روایت، از دل تجربه‌ای جسمی و عاطفی شکل می‌گیرد و خواننده را به فضای روزهای پس از بیمارستان، اندوهی انباشته و رابطه‌ای می‌برد که در کنار بیماری، شکل تازه‌ای پیدا می‌کند.

درباره کتاب نئوهاوکینگ‌ها یا سازش با سوراخ‌های جوراب مورچه

محور کتاب، بیماری‌ای است که ناگهان به مرکز زندگی راوی تبدیل می‌شود؛ اما این تجربه فقط به اتاق بیمارستان یا روند درمان محدود نمی‌ماند. راوی پس از بازگشت به خانه، با فضایی روبه‌رو می‌شود که در غیاب او تغییر کرده است. حتی دیوارها و وسایل آشنا دیگر همان حس قبلی را ندارند و خانه به مکانی بیگانه تبدیل می‌شود. همین جزئیات، فاصله‌ای را نشان می‌دهد که بیماری میان گذشته و اکنون ایجاد کرده است.

در این روایت، بدن و احساس از یکدیگر جدا نیستند. راوی بیماری خود را برآیند خودخوری‌ها و اندوهی هفت‌ساله می‌داند و از قلبی سخن می‌گوید که می‌تواند از جای خود کنده شود و در حفره شکم بیفتد. این تصویرها، تجربه بیماری را از سطح یک اتفاق پزشکی فراتر می‌برند و آن را به روایتی درباره فشار روانی، اندوه، آسیب‌پذیری و تلاش برای کنار آمدن با وضعیتی تازه تبدیل می‌کنند.

رابطه راوی با مهدی نیز بخش مهمی از فضای عاطفی کتاب است. مهدی در روزهای بیماری آشفته و گریان است، در بیمارستان حضور دارد و پس از آن نیز با اندوهی سنگین دست‌وپنجه نرم می‌کند. راوی از دیدن نوشته‌های غمگین او در اینستاگرام ناراحت می‌شود و نمی‌خواهد مهدی خود را مقصر بداند؛ زیرا بیماری را نتیجه رفتار او نمی‌داند. از سوی دیگر، همین مراقبت، نگرانی و احساس گناه، تصویری انسانی از تأثیر بیماری بر نزدیکان بیمار ارائه می‌دهد.

مریم حسینیان برای روایت این تجربه، به لحظه‌های ملموس و جزئیات روزمره تکیه می‌کند: پیام صوتی اشتباه در واتس‌اپ، دستور پزشک درباره سکوت تا زمان کشیدن بخیه‌ها، مبل کنار تخت بیمارستان و نگاه کردن به همراهی که شاید برای نخستین بار خوابیده است. این جزئیات، روایت را صمیمی و نزدیک می‌کنند و نشان می‌دهند که بیماری فقط در لحظه‌های بزرگ تعریف نمی‌شود؛ گاهی در سکوت، نگاه، خانه‌ای تغییرکرده یا جمله‌ای کوتاه خود را نشان می‌دهد.

عنوان کتاب، با ترکیب نامی علمی و تصویری نامتعارف، از همان ابتدا خواننده را با زبانی متفاوت روبه‌رو می‌کند. کتاب در میان اندوه، ترس و فرسودگی، به تجربه سازش با شرایطی می‌پردازد که انتخاب نشده‌اند اما باید با آن‌ها زندگی کرد. ارزش خواندن آن در همین نگاه نزدیک و بی‌پیرایه است: خواننده با گزارشی سرد از بیماری مواجه نیست، بلکه با روایتی روبه‌رو می‌شود که پیوند بدن، ذهن، خانه و رابطه را در روزهای دشوار دنبال می‌کند.

نویسنده کتاب نئوهاوکینگ‌ها یا سازش با سوراخ‌های جوراب مورچه

مریم حسینیان در این کتاب، تجربه‌ای شخصی و طولانی را به روایت تبدیل می‌کند. تمرکز او بر زندگی در کنار بیماری و اثر آن بر احساسات، روابط و ادراک روزمره است. او به‌جای فاصله گرفتن از لحظه‌های آسیب‌پذیر، به جزئیاتی می‌پردازد که تجربه را قابل لمس می‌کنند؛ از آشفتگی همراه بیمار تا بیگانگی با خانه و اندوهی که سال‌ها در درون راوی انباشته شده است.

رویکرد نویسنده، صمیمی و متکی بر مشاهده است. او اجازه می‌دهد احساسات متناقض، از نگرانی و اندوه تا مراقبت و تلاش برای رفع احساس گناه، در کنار هم دیده شوند. به همین دلیل، این اثر فقط روایت بیماری یک فرد نیست؛ تصویری از هم‌نفسی دو انسان با وضعیتی دشوار و از نو ساختن رابطه با بدن و زندگی است.

خرید کتاب نئوهاوکینگ‌ها یا سازش با سوراخ‌های جوراب مورچه به چه کسانی پیشنهاد می‌شود؟

اگر به روایت‌های شخصی درباره بیماری، تجربه‌های انسانی و تأثیر رنج جسمی بر روابط عاطفی علاقه دارید، این کتاب می‌تواند انتخابی مناسب برای شما باشد. خوانندگانی که از متن‌های صمیمی، جزئی‌نگر و متکی بر تجربه واقعی لذت می‌برند نیز احتمالاً با فضای آن ارتباط برقرار می‌کنند.

این کتاب برای کسانی پیشنهاد می‌شود که می‌خواهند بیماری را فقط از زاویه درمان و بیمارستان نبینند و به لایه‌های عاطفی آن، مانند اندوه، خودخوری، نگرانی نزدیکان و احساس گناه نیز توجه کنند. اگر دنبال روایتی درباره سازگاری تدریجی با شرایطی ناخواسته هستید، نئوهاوکینگ‌ها یا سازش با سوراخ‌های جوراب مورچه انتظار شما را با داستانی شخصی، تلخ و انسانی پاسخ می‌دهد؛ روایتی که از جزئیات کوچک روزمره برای نشان دادن بزرگی یک تجربه استفاده می‌کند.