از من داخل شهر آلام میشوند اثر هنگامه هویدا
کتاب از من داخل شهر آلام میشوند
معرفی کتاب از من داخل شهر آلام میشوند
در دل این مجموعه شعر، با پرسشی سخت و ماندگار روبه‌رو می‌شویم: چگونه می‌توان از فاجعه‌ای تاریخی، بدون کاستن از تاریکی آن، به زبان شعر نزدیک شد؟ «از من داخل شهر آلام میشوند» خواننده را به مرز میان دوزخ، واقعیت و بازنمایی نمادین آن می‌برد.
هنگامه هویدا، شاعر، مترجم و پژوهشگر است و این کتاب را به‌عنوان مجموعه‌ای متکی بر تجربه زیسته، تصاویر تیره و تأمل درباره هولوکاست پیش روی خواننده می‌گذارد. این اثر فضایی سنگین، ناآرام و گاه نامطمئن دارد؛ فضایی که در آن زبان نه فقط برای روایت کردن، بلکه برای لمس کردن چیزی دشوار و زخم‌خورده به‌کار می‌رود.
درباره کتاب از من داخل شهر آلام میشوند
این مجموعه شعر از یک نام آغاز می‌شود؛ نامی که از نوشته‌ای بر دروازه دوزخ در روایت دانته برگرفته شده است. در این تصویر، ورود به جهان زیرین تنها یک سفر ادبی نیست؛ نشانه‌ای است از مواجهه با جایی که خاطره، حقیقت و رنج باید در قالب نمادها دوباره دیده شوند.
اشاره به هانا آرنت و سخن او درباره ضرورت نوشتن از هولوکاست، افق فکری این کتاب را گسترده می‌کند. هولوکاست در اینجا صرفاً یک واقعه تاریخی نیست؛ مسئله‌ای است درباره اینکه رخداد چگونه جایگاه خود را در ساحت نمادین پیدا می‌کند و زبان چگونه می‌تواند، یا نمی‌تواند، با حقیقت آن روبه‌رو شود.
شصت شعر مجموعه، دوره‌ای از سال‌های ۱۳۸۹ تا ۱۳۹۵ را در بر می‌گیرد. این بازه، کتاب را به دفتر واحدی از لحظه‌های پراکنده تبدیل نمی‌کند؛ برعکس، خوانش آن حرکت تدریجی در میان چهره‌های مسخ‌شده، دیدگان تهی از نور، خلسه، تاریکی و ازمحلال پیش‌رونده است. این تصویرها حال‌وهوایی می‌سازند که در آن جهان بیرونی و تجربه درونی از یکدیگر جدا نمی‌مانند.
زبان شعرها گاه صلب و فشرده به نظر می‌رسد، اما همین صلبیت در کنار تردید و نااطمینانی قرار دارد. گوینده یا نگاه شعر، در برابر امر زیسته و نمادین موضعی ساده و قطعی اتخاذ نمی‌کند؛ بلکه درگیر پرسش از امکان دیدن، به یاد آوردن و رساندن رد روشنایی به جهانی زیرین است.
یکی از تصاویر برجسته کتاب، چشم‌هایی است که میانه راه گذاشته میشوند؛ گویی نشانه‌ای یا فانوسی هستند که قرار است ردی از روشنایی را به اینجا، به این جهان زیرین برسانند. این تصویر، تجربه خواندن را به جست‌وجویی برای یافتن نور در دل تاریکی تبدیل می‌کند، بی‌آنکه تاریکی را انکار یا ساده کند.
این کتاب برای خوانندگانی جذاب است که شعر را در پیوند با حافظه، فاجعه، تاریخ و پرسش‌های فلسفی دنبال می‌کنند. اثر به‌جای ارائه پاسخ‌های روشن، شما را با فضای مبهم و سنگین خود همراه می‌کند و از شما می‌خواهد نسبت میان واقعیت و نماد را دوباره بسنجید.
نویسنده کتاب از من داخل شهر آلام میشوند
هنگامه هویدا، شاعر، مترجم و پژوهشگر، متولد سال ۱۳۵۷ در تهران است. او دانش‌آموخته زبان و ادبیات فارسی است و در حوزه انسان‌شناسی دانشگاه سوربن فرانسه تحصیل می‌کند. این پیشینه، در کتاب حاضر خود را در حساسیت به زبان، معنا و نسبت میان تجربه انسانی و ساختارهای نمادین نشان می‌دهد.
از او تاکنون سه مجموعه شعر و دو مجموعه ترجمه از شعر فرانسه منتشر شده است. با این حال، «از من داخل شهر آلام میشوند» بیش از آنکه به معرفی کارنامه او نیاز داشته باشد، مخاطب را با نگاه شاعرانه و پژوهشگرانه او به مسئله هولوکاست و امکان بازنمایی رنج روبه‌رو می‌کند. توجه به امر نمادین، تجربه زیسته و تزلزل زبان، از ویژگی‌های رویکرد او در این مجموعه است.
در این کتاب، نویسنده از تصویرهایی بهره می‌گیرد که هم ملموس و هم استعاری هستند: چهره، چشم، فانوس، تاریکی و جهان زیرین. این عناصر در کنار یکدیگر فضایی می‌سازند که خواننده را به مکث و بازخوانی دعوت می‌کند. شعرها برای خوانشی شتاب‌زده طراحی نشده‌اند؛ ارزش آن‌ها در مواجهه تدریجی با پرسش‌هایی است که پس از پایان هر شعر نیز در ذهن باقی می‌مانند.
خرید کتاب از من داخل شهر آلام میشوند به چه کسانی پیشنهاد می‌شود؟
اگر به مجموعه‌های شعر با فضای تیره و نمادین علاقه‌مندید، این کتاب می‌تواند انتخابی مناسب برای شما باشد. به‌ویژه اگر در شعر، دنبال بازتاب مستقیم رخدادهای تاریخی نیستید و ترجیح می‌دهید با زبانی چندلایه، فشرده و درگیر با تردید به آن‌ها نزدیک شوید.
این اثر برای کسانی پیشنهاد می‌شود که به ادبیات مرتبط با هولوکاست، حافظه تاریخی و مسئله نوشتن از رنج علاقه دارند. همچنین خوانندگانی که از پیوند میان شعر و اندیشه، یا از بررسی رابطه واقعیت و بازنمایی نمادین لذت می‌برند، می‌توانند با این مجموعه ارتباط برقرار کنند. ارجاع به دانته و هانا آرنت نیز آن را برای مخاطبانی مناسب می‌کند که از خواندن شعرهایی با زمینه ادبی و فکری استقبال می‌کنند.
هنگام خرید این کتاب، انتظار مجموعه‌ای را داشته باشید که بیش از روایت خطی، بر فضا، تصویر و کشمکش میان گفتن و نگفتن تکیه دارد. با این حال، کتاب صرفاً در تاریکی متوقف نمی‌شود؛ حضور چشم و فانوس، امکان جست‌وجوی ردی از روشنایی را زنده نگه می‌دارد. در نهایت، این شعرها شما را به خوانشی آرام، دقیق و تأملی دعوت می‌کنند؛ خوانشی برای کسانی که می‌خواهند با یک مجموعه شعر، هم تجربه‌ای زبانی داشته باشند و هم درباره نسبت میان فاجعه، حافظه و معنا فکر کنند.
