این گفت و سخنها اثر محمود دولتآبادی

کتاب این گفت و سخنها
(مصاحبهها، پیامها و سخنرانیها)
معرفی کتاب این گفت و سخنها
ادبیات فقط در صفحههای کتابها شکل نمیگیرد؛ گاهی در گفتوگوهایی پدیدار میشود که نویسنده در آنها درباره آثار، نگاه خود به نوشتن و چهرههای ادبی سخن میگوید. کتاب «این گفت و سخنها» نوشته محمود دولتآبادی، مجموعهای از گفتوگوهای او با خبرنگاران مطبوعات در فاصلهای طولانی از زندگی و فعالیت ادبیاش است؛ دفتری برای نزدیکشدن به دیدگاههای نویسنده درباره ادبیات و جهان آثارش.
این کتاب برای خوانندگانی جذاب است که میخواهند ادبیات را از زبان یکی از نویسندگان شناختهشده معاصر دنبال کنند و در کنار موضوعات ادبی، با خاطرات و تجربههایی روبهرو شوند که در جریان گفتوگوها مجال بازگویی یافتهاند.
درباره کتاب این گفت و سخنها
«این گفت و سخنها» یک مجموعه گفتوگو است، نه روایتی یکدست با ساختار داستانی یا زندگینامهای. گفتوگوهای کتاب در طول ده یا بیست سال گردآوری شدهاند و موضوع اصلی آنها ادبیات در معنای گسترده آن است؛ ادبیاتی که دولتآبادی آن را از منظر تجربه و دریافت شخصی خود بررسی میکند. آثار خودش، نگاهش به نوشتن و سخنگفتن درباره شخصیتهای ادبی کشور، بخش مهمی از این مجموعه را شکل میدهند.
تنوع پرسشها و موقعیتهای گفتوگو باعث شده هر بخش حالوهوای مستقل خود را داشته باشد. در برخی گفتوگوها، یک موضوع از زاویههای متفاوت تکرار میشود؛ اما همین تکرارها نشان میدهند که پاسخهای نویسنده در برابر پرسشهای گوناگون چگونه به یک مسئله ادبی بازمیگردند و آن را از جهتی تازه آشکار میکنند. کتاب از همین راه تصویری چندوجهی از دغدغههای ادبی و فکری نویسنده به دست میدهد.
ویژگی دیگر این دفتر، حضور خاطره در کنار بحث ادبی است. در بخشی از کتاب، دولتآبادی از دورهای سخن میگوید که احتمال دستگیری وجود داشته، از نگرانیهایش درباره خانواده و فرزند خردسالش یاد میکند و ماجرای بازگشت به تهران و اجرای تئاتر در قزوین را شرح میدهد. چنین روایتهایی فضای گفتوگو را از بحثی صرفاً نظری فراتر میبرند و نشان میدهند تجربههای شخصی چگونه در کنار ادبیات و هنر قرار میگیرند.
مقدمه کتاب نیز به ماهیت این مجموعه توجه دارد. نویسنده توضیح میدهد که گفتوگوها در مسیر سالهایی طولانی شکل گرفتهاند و برخی از آنها به دلیل تفاوت پرسشها و وحدت موضوع، نکات مشترکی دارند. بنابراین خواننده با دفتری روبهروست که ارزش آن فقط در پاسخهای منفرد نیست؛ پیوستگی دغدغهها، تفاوت موقعیتها و کنار هم قرارگرفتن گفتوگوهاست که تجربه خواندن آن را کامل میکند.
خواندن این کتاب میتواند برای کسانی ارزشمند باشد که به نسبت میان نویسنده و اثر، ادبیات معاصر، خاطرات هنری و گفتوگوهای عمیق درباره نوشتن علاقه دارند. خواننده نباید انتظار یک روایت خطی و منظم از زندگی نویسنده داشته باشد؛ در عوض، باید آماده باشد مجموعهای از صداها، پرسشها، پاسخها و خاطرات را دنبال کند که در کنار هم به فهمی گستردهتر از نگاه محمود دولتآبادی به ادبیات کمک میکنند.
نویسنده کتاب این گفت و سخنها
محمود دولتآبادی در این کتاب هم در جایگاه نویسنده و صاحب آثار ادبی سخن میگوید و هم در مقام انسانی که تجربههای شخصی و هنری خود را در پاسخ به پرسشهای خبرنگاران بازگو میکند. تمرکز او بر ادبیات، آثار خودش و شخصیتهای ادبی کشور است و همین تمرکز، به گفتوگوها جهت و انسجام میدهد.
اهمیت حضور او در این دفتر فقط به نامش محدود نمیشود. پاسخها و خاطرات گردآمده در کتاب، امکان میدهند دغدغههای او را از خلال گفتوگوهای متعدد دنبال کنید؛ گاهی در قالب توضیحی درباره ادبیات و گاهی در شکل روایتی از یک تجربه دشوار یا خاطره هنری. این ترکیب، تصویری زنده و غیررسمی از شیوه مواجهه او با موضوعات ادبی و زندگی به دست میدهد.
خرید کتاب این گفت و سخنها به چه کسانی پیشنهاد میشود؟
اگر به آثار محمود دولتآبادی علاقه دارید و میخواهید دیدگاههای او را درباره ادبیات، نوشتههای خودش و چهرههای ادبی کشور بخوانید، «این گفت و سخنها» انتخابی متناسب با سلیقه شماست. این کتاب برای خوانندگان ادبیات معاصر، علاقهمندان به مصاحبههای ادبی و کسانی که گفتوگو با نویسندگان را راهی برای شناخت بهتر جهان فکری آنان میدانند، جذاب خواهد بود.
این دفتر همچنین برای کسانی مناسب است که از ترکیب بحث ادبی و خاطره شخصی لذت میبرند. اگر دوست دارید در کنار تأمل درباره ادبیات، روایتهایی از تجربههای هنری، خانواده و موقعیتهای پرتنش زندگی نویسنده را دنبال کنید، ساختار گفتوگویی کتاب فرصت مناسبی در اختیارتان میگذارد. در نهایت، با کتابی روبهرو هستید که بهجای ارائه یک پاسخ نهایی، مجموعهای از گفتوشنودها را پیش روی شما میگذارد تا مسیر نگاه نویسنده به ادبیات را در طول سالها دنبال کنید.

محمود دولتآبادی بیشک یکی از بزرگترین نویسندگان معاصر است که در سال ۱۳۱۹ در یکی از روستاهای سبزوار چشم به جهان گشود. در جوانی به مشهد سفر کرده و از این طریق با هنر نمایش آشنا شد و علاقه به آن او را راهی تهران کرد تا در دهه ۱۳۴۰، بعد از شرکت در کلاسهای نمایش آناهیتا، به ...










