من رویایی دارم اثر یغما گلرویی

معرفی کتاب من رویایی دارم: گزینهٔ هفت دفترترانه: پرنده بی‌پرنده…

گاهی یک ترانه، میان شعر و موسیقی، راهی برای گفتنِ حرف‌هایی می‌شود که در زبان روزمره به‌سادگی بیان نمی‌شوند. کتاب «من رویایی دارم: گزینهٔ هفت دفترترانه: پرنده بی‌پرنده…» از یغما گلرویی، در قالب دفترترانه، خواننده را با جهان کلامی شاعری روبه‌رو می‌کند که بخش مهمی از فعالیت ادبی خود را به شعر و ترانه اختصاص داده است.

عنوان کتاب، هم از یک رویای شخصی و جمعی سخن می‌گوید و هم با عبارت «پرنده بی‌پرنده…» فضایی تصویری و تأمل‌برانگیز می‌سازد. این اثر برای کسانی مناسب است که ترانه را فقط همراه موسیقی نمی‌دانند و به واژه‌ها، تصویرها و ضرباهنگ پنهان آن‌ها نیز توجه می‌کنند.

درباره کتاب من رویایی دارم: گزینهٔ هفت دفترترانه: پرنده بی‌پرنده…

این کتاب در قلمرو ترانه قرار می‌گیرد؛ قلمرویی که در آن فشردگی زبان، موسیقی واژه‌ها و امکان ماندگار شدن یک تصویر اهمیت ویژه‌ای دارد. «من رویایی دارم» نامی است که از میل به خیال، خواستن و نگاه کردن به آینده سخن می‌گوید، در حالی که «پرنده بی‌پرنده…» سویه‌ای متفاوت و پرسش‌برانگیز به عنوان می‌دهد. همین هم‌نشینی، مخاطب را به خواندن متن‌ها با دقتی فراتر از شنیدن معمول ترانه دعوت می‌کند.

یغما گلرویی در این دفتر، همچون شاعری ترانه‌سرا، با ظرفیت‌های زبان کار می‌کند. ترانه برای او تنها مجموعه‌ای از کلمات در کنار ملودی نیست؛ متن ترانه می‌تواند مستقل از اجرا نیز خوانده شود و از راه تصویر، آهنگ جمله و انتخاب واژه با مخاطب ارتباط برقرار کند. از این منظر، کتاب برای خواننده‌ای ارزشمند است که می‌خواهد پیش از هر چیز با خودِ متن مواجه شود و رابطه میان شعر و ترانه را بهتر ببیند.

در خواندن چنین اثری، انتظار روایت بلند یا بحث نظری منظم نداشته باشید. ساختار دفترترانه بر قطعه‌هایی استوار است که هرکدام می‌توانند حال‌وهوای خود را بسازند و در ذهن خواننده تصویری جداگانه پدید آورند. عنوان کتاب نیز نشان می‌دهد که با اثری روبه‌رو هستیم که خیال، تصویر و بیان شاعرانه در آن نقش مهمی دارند. از سوی دیگر، حضور سه‌نقطه در پایان عنوان، حس ادامه‌دار بودن و گشوده ماندن معنا را ایجاد می‌کند؛ گویی هر خواننده می‌تواند بخشی از تجربه خود را در فاصله میان واژه‌ها پیدا کند.

اهمیت این کتاب برای علاقه‌مندان شعر و ترانه در امکانِ خواندن ترانه‌ها به‌عنوان متن ادبی است. وقتی ترانه روی صفحه قرار می‌گیرد، توجه مخاطب به انتخاب کلمات، ترکیب تصاویر و ریتم جمله‌ها بیشتر می‌شود. بنابراین این دفتر می‌تواند تجربه‌ای مناسب برای کسانی باشد که به زبان شاعرانه، ترانه‌سرایی و پیوند میان ادبیات و موسیقی علاقه دارند، بی‌آنکه خواندن آن به شنیدن یک اجرای خاص محدود شود.

نویسنده کتاب من رویایی دارم: گزینهٔ هفت دفترترانه: پرنده بی‌پرنده…

یغما گلرویی شاعر، ترانه‌سرا، نویسنده، مترجم و عکاس ایرانی است. او فعالیت ادبی خود را در حوزه‌های گوناگون دنبال کرده و از او حدود سی عنوان کتاب در زمینه‌های شعر، ترانه، ترجمه، فیلم‌نامه و بازسرایی متون منتشر شده است. نخستین مجموعه شعر او «گفتم: بمان! نماند…» نام دارد که در اردیبهشت ۱۳۷۷ منتشر شد.

آشنایی گلرویی با غزاله علیزاده و دیدارهای او با نویسندگانی مانند فرج سرکوهی، مسعود بهنود، عمران صلاحی، محمد مختاری، حمید مصدق، علی باباچاهی و ناصر تقوایی، بخشی از مسیر ادبی او را شکل داد. دیدار با احمد شاملو در سال ۱۳۷۳ نیز او را برای ادامه دادن راه شعر مصمم‌تر کرد. همچنین برگزاری جلسات ترانه‌خوانی در خانه پدری‌اش، به همراه چند ترانه‌سرا، به شکل‌گیری «خانه ترانه» انجامید.

در میان آثار ترجمه‌شده او، عنوان‌هایی مانند «جهان در بوسه‌های ما زاده می‌شود»، «باران یعنی: تو برمی‌گردی!»، «نه! نمی‌خواهم ببینمش…»، «آوازهای کولی» و «به سلامتی برادرم هیچ‌کس!» دیده می‌شود. این سابقه، جایگاه او را در رفت‌وآمد میان شعر، ترانه و ترجمه نشان می‌دهد و خواندن این دفتر را در امتداد دغدغه او نسبت به زبان شاعرانه قرار می‌دهد.

خرید کتاب من رویایی دارم: گزینهٔ هفت دفترترانه: پرنده بی‌پرنده… به چه کسانی پیشنهاد می‌شود؟

اگر به شعر معاصر و ترانه فارسی علاقه دارید، این کتاب می‌تواند انتخابی مناسب برای شما باشد؛ به‌ویژه اگر دوست دارید ترانه را روی کاغذ بخوانید و به موسیقی درونی واژه‌ها، تصویرسازی و فضای هر قطعه توجه کنید. علاقه‌مندان به آثار یغما گلرویی نیز می‌توانند این دفتر را در کنار دیگر نوشته‌های شعری و ترانه‌ای او مطالعه کنند.

این اثر برای خوانندگانی پیشنهاد می‌شود که از متن‌های کوتاه و فشرده، بیان تصویری و معناهای گشوده لذت می‌برند. اگر دنبال کتابی هستید که پیوند ادبیات و موسیقی را از مسیر خودِ کلمات نشان دهد، «من رویایی دارم: گزینهٔ هفت دفترترانه: پرنده بی‌پرنده…» می‌تواند شما را به مکث، بازخوانی و کشف لایه‌های زبانی ترانه دعوت کند.