ویلیکو ویلیکو بدو (نمایشنامه) اثر ابراهیم پشت کوهی
کتاب ویلیکو ویلیکو بدو (نمایشنامه)
معرفی کتاب ویلیکو ویلیکو بدو (نمایشنامه)
اگر تئاتر را عرصه‌ای برای آمیختن اسطوره، موسیقی، عشق و اعتراض می‌دانید، ویلیکو ویلیکو بدو (نمایشنامه) تجربه‌ای متفاوت پیش روی شما می‌گذارد. ابراهیم پشت کوهی در این نمایشنامه سفری خیال‌پردازانه را طراحی می‌کند؛ سفری به ژرفای تاریخ و تمدن که در آن، روایت‌های عاشقانه، جنگ، جادو و میل به رهایی در کنار هم قرار می‌گیرند.
این اثر فقط بازگویی یک داستان قدیمی نیست؛ با نگاهی تازه به اسطوره و حضور آن در زندگی انسان معاصر، خواننده را با جهانی چندلایه و پرتحرک روبه‌رو می‌کند. ویلیکو ویلیکو بدو از سکوت و استبداد فاصله می‌گیرد و با تخیل، طنز و زبان‌های گوناگون، امکان دیگری برای دیدن روایت‌های آشنا پیشنهاد می‌دهد.
درباره کتاب ویلیکو ویلیکو بدو (نمایشنامه)
هسته مرکزی نمایشنامه بر الگوی سفر قهرمان شکل گرفته است؛ سفری که از مرزهای زمان و مکان عبور می‌کند و مخاطب را به عمق تاریخ و تمدن می‌برد. در این مسیر، تقابل عشق و جنگ به یکی از نیروهای اصلی روایت تبدیل می‌شود. اثر از هفت تمدن و هفت قصه عاشقانه سخن می‌گوید و از خلال این پیوند، تصویری گسترده از انسان، خاطره، خشونت و اشتیاق به زندگی می‌سازد.
یکی از ویژگی‌های برجسته کتاب، پیوند فضای نمایشی با موسیقی است. ترکیب موسیقی راک و جز، در کنار جنون و جادو، حال‌وهوایی پرانرژی و غیرمتعارف به اثر می‌دهد. این عناصر در متن صرفاً تزئینی نیستند؛ به شکل‌گیری ریتم، لحن و فضای کلی نمایش کمک می‌کنند و خواننده را به تجربه‌ای نزدیک به صحنه تئاتر فرا می‌خوانند.
در این نمایشنامه، تخیل جایگاهی اساسی دارد. نویسنده با شکستن روایت‌های کلان، چندصدایی و گریز از یک‌دستی زبان، اجازه نمی‌دهد داستان در یک بیان ثابت و قابل پیش‌بینی باقی بماند. اهمیت لحن و به چالش کشیدن گفتمان غالب نیز باعث می‌شود هر صدا، زاویه‌ای تازه به جهان اثر اضافه کند. نتیجه، متنی است که میان اسطوره و زندگی امروز، گذشته و اکنون، آواز و اعتراض حرکت می‌کند.
تصویر بریدن رگ دستان شهرزاد، یکی از نشانه‌های تکان‌دهنده این جهان نمایشی است؛ تصویری که با مفهوم خاموشی، سرکوب و تلاش برای بازپس‌گیری صدا ارتباط پیدا می‌کند. با این حال، نمایشنامه به یک معنای واحد محدود نمی‌شود. طنز، خیال، موسیقی و روایت‌های عاشقانه در کنار سویه اعتراضی اثر قرار می‌گیرند و خواننده را به برداشت‌های گوناگون دعوت می‌کنند.
زبان و ساختار اثر برای مخاطبی مناسب است که از نمایشنامه‌های تجربه‌گرا و تئاتر آوانگارد لذت می‌برد. این کتاب را می‌توان هم به‌عنوان متنی مستقل خواند و هم همچون طرحی برای تصور یک اجرای پرجنب‌وجوش دنبال کرد؛ اجرایی که در آن فرهنگ بومی هرمزگان و بندرعباس نیز در افق گسترده‌تری از تاریخ و تمدن حضور پیدا می‌کند.
نویسنده کتاب ویلیکو ویلیکو بدو (نمایشنامه)
ابراهیم پشت کوهی نمایشنامه‌نویس و کارگردانی پیشرو در تئاتر ایران است. او در اسفند ۱۳۵۵ در محله کوچه فرهنگ بندرعباس به دنیا آمد و در سیزده‌سالگی با شعر و تئاتر آشنا شد. نخستین تجربه نمایشی او با دانش‌آموزان مدرسه شهید سایانی و اجرای «باران سنگ» شکل گرفت؛ نمایشی که برای آن جایزه بازیگری دریافت کرد.
او در ادامه، نوشتن و فعالیت نمایشی را پی گرفت و در حوزه هنری، نمایشنامه «زیر چکمه‌های طلاق» را نوشت. پشت کوهی در سال ۱۳۷۹ به انتخاب کانون نمایشنامه‌نویسان ایران، نمایشنامه‌نویس برگزیده کشور شد و مدرک درجه دو هنری، معادل لیسانس، را نیز در کارنامه دارد.
تشکیل گروه تی‌تووک با دوستانش، داوود، محمد و حمید، بخش مهمی از مسیر هنری اوست. این گروه با نمایش‌هایی مانند «چراغ قرمز»، «لنج‌های بی‌بادبان»، «مرد لور»، «عالی و فاطی» و «تاریخ سرکوب» به تئاتر هرمزگان جان تازه‌ای بخشید. آثار او در جشنواره‌های بین‌المللی در کشورهایی مانند آلمان، روسیه، فرانسه، مجارستان، کوزوو، هند، آذربایجان و ارمنستان نیز حضور داشته‌اند.
خرید کتاب ویلیکو ویلیکو بدو (نمایشنامه) به چه کسانی پیشنهاد می‌شود؟
این نمایشنامه را به علاقه‌مندان تئاتر معاصر، نمایشنامه‌های آوانگارد و متن‌هایی پیشنهاد می‌کنیم که اسطوره را از گذشته جدا نمی‌دانند و ردپای آن را در زندگی امروز جست‌وجو می‌کنند. اگر از روایت‌های خطی و یک‌دست فاصله می‌گیرید و به چندصدایی، تغییر لحن، طنز، تخیل و ساختارشکنی علاقه دارید، ویلیکو ویلیکو بدو می‌تواند انتخابی درخور توجه باشد.
همچنین اگر مطالعه آثاری درباره تقابل عشق و جنگ، تمدن‌های گوناگون، قصه‌های عاشقانه و اعتراض به خاموشی و استبداد برایتان جذاب است، از فضای این کتاب بهره خواهید برد. خوانندگان باید انتظار متنی پرتصویر، موسیقایی و خیال‌انگیز را داشته باشند؛ متنی که پاسخ‌های ساده ارائه نمی‌دهد و به‌جای آن، با صداها و روایت‌های متعدد، امکان تأمل و تفسیر را گسترده‌تر می‌کند.
