لاموزیکا دومین اثر مارگریت دوراس

معرفی کتاب لاموزیکا دومین

گاهی پایان یک عشق، نه با رفتن ناگهانی، بلکه در گفت‌وگویی طولانی و فرساینده آشکار می‌شود؛ گفت‌وگویی که تا صبح ادامه دارد و هر کلمه‌اش فاصله میان دو نفر را روشن‌تر می‌کند. کتاب لاموزیکا دومین اثر مارگریت دوراس، نمایشنامه‌ای درباره زن و مردی است که در شبی تابستانی، در هتلی در شهر اور، با خاطره عشق و هراس جدایی روبه‌رو می‌شوند.

این اثر، روایت دوم نمایشنامه لاموزیکا است؛ روایتی که بیست سال پس از متن نخست شکل گرفته و همان شخصیت‌ها و همان فضای هتل را دنبال می‌کند. دوراس در این کتاب به لحظه‌ای بازمی‌گردد که رابطه‌ای از دست رفته هنوز در ذهن و زبان دو انسان زنده است، اما امید ادامه‌دادن آن هر لحظه کمتر می‌شود.

درباره کتاب لاموزیکا دومین

در مرکز نمایش، آنماری رش و میشل نوله قرار دارند؛ زن و مردی سی‌وپنج‌ساله یا کمی بیشتر که زمانی به یکدیگر دل بسته‌اند. آنماری زنی محتاط، موقر و نسبتاً خشک است. وقار او چنان با شخصیتش درآمیخته که حتی اقتدارش در برخورد نخست به‌سادگی دیده نمی‌شود. پشت این ظاهر منضبط، گذشته‌ای عاطفی و تجربه‌ای قرار دارد که اکنون در مواجهه با میشل دوباره خود را نشان می‌دهد.

میشل نوله شخصیتی پیچیده و هراس‌برانگیز است. او از همان روزهای نخست اقامت مشترک، پیوسته از رفتن سخن می‌گوید و سرانجام تصمیمی خشونت‌بار درباره زنی می‌گیرد که همچنان محبوب اوست. این تناقض، یعنی هم‌زمانی عشق، تهدید، کشش و ترس، تنش اصلی نمایش را می‌سازد. میشل خود را می‌شناسد و نمی‌شناسد؛ درباره جذابیتش، اسلحه و ماجرای میان خود و آنماری، هم آگاهی دارد و هم از دیدن حقیقت آن می‌گریزد.

در نیمه نخست شب، گفت‌وگوی آن دو بیشتر به مشاجره و مجادله می‌گذرد. با این حال، نیمه دوم حال‌وهوای دیگری پیدا می‌کند و افسردگی ناشی از عشق ازدست‌رفته به سطح می‌آید. اینجا حادثه بیرونی جای چندانی ندارد؛ آنچه خواننده دنبال می‌کند، تغییر لحن، سکوت‌های سنگین و آشکارشدن تدریجی احساساتی است که شخصیت‌ها نمی‌توانند به‌سادگی بیان کنند.

در روایت دوم، دیدارشان تا پس از نیمه‌شب و سپس تا صبح ادامه دارد. زمان، همچون نیرویی آرام اما قطعی، امید آن‌ها را کم‌رنگ می‌کند. شروع روز به معنای پایان اجتناب‌ناپذیر این ماجراست و آخرین ساعت‌های پیش از طلوع، فضای نمایش را به تجربه‌ای تلخ و پراضطراب تبدیل می‌کند. دوراس با تمرکز بر گفت‌وگو و حال‌وهوای روانی شخصیت‌ها، عشق جوانی را به‌صورت خاطره‌ای زنده، ناتمام و هراس‌انگیز بازمی‌نمایاند.

لاموزیکا دومین فقط ادامه یک دیدار نیست؛ بازگشت نویسنده به صدایی است که دو دهه در ذهنش باقی مانده بود. فاصله بیست‌ساله میان دو پرده، در خود اثر نیز انعکاس پیدا می‌کند: گویی شخصیت‌ها و نویسنده هر دو مدت‌ها با شب بی‌خوابی، خستگی، وداع و میل به ادامه‌دادن این گفت‌وگو زندگی کرده‌اند. ارزش خواندن نمایشنامه در همین فضای فشرده و انسانی است؛ جایی که یک رابطه از خلال کلمات، مکث‌ها و ناتوانی در تصمیم‌گیری دوباره شکل می‌گیرد و فرو می‌پاشد.

نویسنده کتاب لاموزیکا دومین

مارگریت دوراس در این نمایشنامه بر رابطه‌ای پرتنش میان دو انسان تمرکز می‌کند و به‌جای شرح گسترده رویدادها، اجازه می‌دهد گفت‌وگو و وضعیت عاطفی شخصیت‌ها پیش‌برنده متن باشند. توجه او به جزئیات رفتاری آنماری و دوگانگی‌های میشل، تصویری از عشق ازدست‌رفته می‌سازد که نه کاملاً خاموش شده و نه امکان بازگشت به شکل گذشته را دارد.

دوراس برای پرده دوم این نمایشنامه، بیست سال اشتیاق و شنیدن صداهای شکسته را پشت سر گذاشته است. همین پیوند میان زمان نوشتن و زمان داستان، به اثر حالتی تأمل‌برانگیز می‌دهد. خواننده با متنی روبه‌رو می‌شود که دغدغه‌اش شناخت مرد، پنهان‌ماندن دانایی عاطفی و دشواری رویارویی با حقیقت رابطه است؛ موضوعاتی که در سکوت‌ها و گفت‌وگوهای شبانه شخصیت‌ها آشکار می‌شوند.

خرید کتاب لاموزیکا دومین به چه کسانی پیشنهاد می‌شود؟

اگر به نمایشنامه‌هایی با محوریت رابطه‌های عاطفی پیچیده، عشق ازدست‌رفته و گفت‌وگوهای روان‌شناختی علاقه دارید، لاموزیکا دومین می‌تواند انتخابی مناسب برای شما باشد. این کتاب برای خوانندگانی جذاب است که از متن‌های کم‌حادثه اما پرتنش لذت می‌برند و مایل‌اند به‌جای دنبال‌کردن سلسله‌ای از رویدادهای بیرونی، تغییرات درونی شخصیت‌ها را در جریان یک شب طولانی دنبال کنند.

این نمایشنامه همچنین به کسانی پیشنهاد می‌شود که به آثار مارگریت دوراس و روایت‌هایی درباره وداع، ترس، دلباختگی و ناتوانی در گسستن از گذشته علاقه‌مندند. انتظار شما از این کتاب باید گفت‌وگویی آرام اما سنگین، فضایی شبانه و افسرده‌دل، و پایانی باشد که از همان حرکت زمان به سوی صبح، سایه‌اش را بر دیدار دو شخصیت می‌اندازد. در نهایت، لاموزیکا دومین برای خواننده‌ای مناسب است که از ادبیات نمایشی تأمل‌برانگیز استقبال می‌کند و می‌خواهد عشق را نه در هیجان آغاز، بلکه در لحظه دشوار باقی‌ماندن، رفتن و پذیرفتن پایان آن ببیند.