من آلیس نیستم ولی اینجا خیلی عجیبه اثر فرید حسینیان‌تهرانی
کتاب من آلیس نیستم ولی اینجا خیلی عجیبه
معرفی کتاب من آلیس نیستم ولی اینجا خیلی عجیبه
اگر جهان اطراف شما هر لحظه اندازه و معنای تازه‌ای پیدا کند، چگونه می‌توانید به خاطرات، آدم‌ها و حتی بدن خود اعتماد کنید؟ کتاب من آلیس نیستم ولی اینجا خیلی عجیبه نوشته فرید حسینیان‌تهرانی، روایتی اول‌شخص و متفاوت از ذهنی است که واقعیت را در ابعادی ناپایدار تجربه می‌کند.
راوی کتاب از کودکی با نشانه‌های سندرمی نادر روبه‌رو بوده است؛ حالتی که در آن اشیا گاهی بزرگ‌تر یا کوچک‌تر از اندازه واقعی دیده می‌شوند. او در بزرگسالی تلاش می‌کند رد این تجربه را در خاطراتش دنبال کند، اما بازگشت به گذشته به کشف حقیقتی ساده و قطعی نمی‌انجامد. هر خاطره از دریچه نگاه ویژه او بازتاب پیدا می‌کند و تصویری دگرگون‌شده از جهان می‌سازد.
درباره کتاب من آلیس نیستم ولی اینجا خیلی عجیبه
هسته اصلی این کتاب، کشمکش میان ادراک و واقعیت است. راوی نمی‌تواند جهان را همچون دیگران ببیند؛ به همین دلیل، اندازه‌ها، فاصله‌ها و نشانه‌های پیرامونش از ثبات همیشگی برخوردار نیستند. این تفاوت ادراکی فقط یک ویژگی جسمانی یا ذهنی باقی نمی‌ماند، بلکه بر خاطرات، روابط و شیوه معنا دادن او به رویدادها اثر می‌گذارد.
روایت در فضایی شکل می‌گیرد که مرز خیال و واقعیت در آن به‌تدریج کمرنگ می‌شود. تجربه‌های راوی، جهان بیرونی را به صحنه‌ای سیال تبدیل می‌کنند؛ صحنه‌ای که در آن اسطوره‌ها و افسانه‌های دیروز و امروز می‌توانند در کنار امور روزمره حضور داشته باشند. از این منظر، کتاب خواننده را با قطعیت‌های معمول روبه‌رو می‌کند و او را وامی‌دارد بپرسد آنچه می‌بیند، تا چه اندازه حاصل واقعیت بیرونی و تا چه اندازه ساخته ذهن است.
یکی از ویژگی‌های جذاب اثر، پیوند دادن موقعیت‌های عادی با لحظه‌هایی است که ناگهان کیفیتی غریب پیدا می‌کنند. راوی ممکن است مشغول نوشتن متن «درباره ما» برای وب‌سایت خود باشد و در میان کار به ماجرای فابرژه و تخم‌مرغ‌ها برسد؛ اما همین موقعیت روزمره، در بستر ذهن او می‌تواند به بخشی از تصویری بزرگ‌تر و ناآرام تبدیل شود. در این روایت، جزئیات ساده بی‌اهمیت نیستند و هر کدام امکان پیدا می‌کنند که به نشانه‌ای تازه بدل شوند.
تصویرهای حسی کتاب نیز نقش مهمی در ساختن فضای آن دارند. در بخشی از روایت، تماس پا با زمین به فرو رفتن در ماسه، صدای دریا و حرکت پلانکتون‌ها روی پوست پیوند می‌خورد؛ تجربه‌ای که با لذت و آرامش آغاز می‌شود و ناگهان با تیر کشیدن استخوان روی پا به درد و اضطراب می‌رسد. چنین جابه‌جایی‌هایی، خواندن کتاب را به تجربه‌ای ناپایدار تبدیل می‌کند؛ تجربه‌ای که در آن آسودگی می‌تواند خیلی زود جای خود را به هراس بدهد.
در نهایت، من آلیس نیستم ولی اینجا خیلی عجیبه تنها درباره بیماری یا دیدن اشیای بزرگ و کوچک نیست. اثر از نسبت انسانی با جهانی می‌گوید که همیشه قابل اعتماد و قابل اندازه‌گیری به نظر نمی‌رسد. اگر به روایت‌های روان‌شناختی، داستان‌های خیال‌گرا و آثاری علاقه دارید که خواننده را در وضعیت تردید نگه می‌دارند، این کتاب می‌تواند شما را با تجربه‌ای متفاوت از واقعیت، خاطره و خیال همراه کند.
نویسنده کتاب من آلیس نیستم ولی اینجا خیلی عجیبه
فرید حسینیان‌تهرانی در این کتاب، داستان را از زاویه دید راوی اول‌شخص پیش می‌برد؛ راوی‌ای که تجربه شخصی‌اش از جهان، شکل روایت را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد. بنابراین خواننده فقط درباره اختلال در اندازه دیدن اشیا نمی‌خواند، بلکه این اختلال را در شیوه بازتاب خاطرات، توصیف فضاها و تغییر ناگهانی حال‌وهوای صحنه‌ها احساس می‌کند.
رویکرد نویسنده بر نزدیک کردن تجربه روزمره به قلمرو خیال، اسطوره و افسانه است. او به‌جای ارائه جهانی کاملاً روشن و مرتب، فضایی چندلایه می‌سازد که در آن راوی و خواننده هر دو باید میان نشانه‌های پراکنده حرکت کنند. توجه به جزئیات حسی، تصویرسازی معوج و حضور مداوم تردید، مهم‌ترین ویژگی‌های شیوه روایت این اثر هستند.
خرید کتاب من آلیس نیستم ولی اینجا خیلی عجیبه به چه کسانی پیشنهاد می‌شود؟
این کتاب برای خوانندگانی مناسب است که از داستان‌های روان‌شناختی با راوی غیرقابل‌پیش‌بینی لذت می‌برند و دوست دارند ادراک شخصیت اصلی را از نزدیک دنبال کنند. اگر به آثاری درباره خاطره، مرز شکننده خیال و واقعیت، تجربه‌های ذهنی متفاوت و جهان‌های استعاری علاقه دارید، فضای این رمان می‌تواند با سلیقه شما هماهنگ باشد.
من آلیس نیستم ولی اینجا خیلی عجیبه همچنین انتخابی برای کسانی است که از روایت‌های کاملاً خطی و پاسخ‌های قطعی فاصله می‌گیرند. هنگام خواندن، انتظار داشته باشید اندازه اشیا، معنای موقعیت‌ها و امنیت فضاها همیشه ثابت نماند. این اثر بیشتر از آن‌که یک مسیر روشن برای رسیدن به نتیجه‌ای نهایی باشد، دعوتی است به همراه شدن با ذهنی سرگردان میان خاطره، توهم، اسطوره و واقعیت؛ ذهنی که جهان را به شکلی عجیب، سیال و گاه هراس‌آور تجربه می‌کند.
