با من از نرگسها بگو اثر اسماعیل یورد شاهیان
کتاب با من از نرگسها بگو
معرفی کتاب با من از نرگسها بگو
گاهی یک عنوان، پیش از آنکه داستانی را آغاز کند، مخاطب را به مکث وادامیدارد. «با من از نرگسها بگو» نوشته اسماعیل یورد شاهیان، عنوانی سرشار از لطافت، خاطره و پرسش است؛ اما در کنار این لطافت، بخشی از روایت کتاب تصویری تلخ از سوگ، کوچ و پناهجویی پیش چشم خواننده میگذارد. در این اثر، کلمات میان زیبایی شاعرانه و واقعیت دشوار زندگی حرکت میکنند.
اسماعیل یورد شاهیان با نام مستعار و هنری اورمیا، شاعر، نویسنده و پژوهشگر است و گاهی نقاشی نیز میکند. همین پیوند میان ادبیات، پژوهش و هنرهای دیداری، خواندن کتاب را به تجربهای توجهبرانگیز تبدیل میکند؛ تجربهای که در آن، تصویرها و عاطفهها اهمیت زیادی دارند. این کتاب برای خوانندگانی مناسب است که میخواهند با روایتی انسانی درباره رنج، فقدان و ادامهدادن زندگی روبهرو شوند.
درباره کتاب با من از نرگسها بگو
یکی از صحنههای کتاب، گروهی از آدمها را در حال حرکت نشان میدهد: زنی گنگ و مات در کنار شوهرش راه میرود و پیرزنی همراه چند روستایی، فراری و پناهنده به آنها میپیوندد. این جمع، در نزدیکی رودخانه و کنار تپهای، کودکی را زیر درختی به خاک میسپارند. هنگامی که مردِ گورکن درباره نام کودک میپرسد، پاسخ «هستی» است. همین صحنه کوتاه، فضای عاطفی و انسانی اثر را آشکار میکند؛ فضایی که در آن مرگ، آوارگی و نام یک کودک در کنار هم قرار میگیرند.
روایت از راه جزئیات ساده اما سنگین پیش میرود. حرکت آدمها، سکوت زن، حضور پیرزن، رودخانه، تپه و درخت، صحنهای میسازند که بیش از توضیح مستقیم، احساس فقدان را منتقل میکند. کتاب بهجای آنکه تنها درباره یک حادثه سخن بگوید، خواننده را با موقعیتی روبهرو میکند که در آن انسانها در میان بیخانمانی و اندوه، همچنان ناچارند تصمیم بگیرند، همراه شوند و برای مردهای نام و جایگاهی بیابند.
نام «هستی» در پایان این صحنه، حضوری معنادار در برابر مرگ دارد. این نام، روایت را از یک خاکسپاری دردناک فراتر میبرد و ذهن خواننده را به رابطه میان بودن و از دست رفتن، زندگی و خاطره، و امید و سوگ میکشاند. با این حال، ارزش این بخش در توضیحدادن یا نتیجهگیری صریح نیست؛ اثرگذاری آن از سکوتها، تصویرهای طبیعی و گفتوگویی کوتاه شکل میگیرد.
در «با من از نرگسها بگو»، طبیعت فقط پسزمینه رویدادها نیست. رودخانه، تپه و درخت در صحنهای که کودک به خاک سپرده میشود، شاهد خاموش رنج آدمها هستند. در برابر این تصویر تلخ، عنوان کتاب از گلهای نرگس سخن میگوید و لطافت، خاطره و زیبایی را به ذهن میآورد. کنار هم قرار گرفتن این دو سویه، یعنی اندوه و ظرافت، به فضای کتاب کیفیتی تأملبرانگیز میدهد.
خواننده نباید انتظار روایتی صرفاً آرام یا تزئینی از عنوان کتاب داشته باشد. آنچه در این بخش دیده میشود، با تجربههایی مانند فرار، پناهگرفتن، جدایی و سوگواری پیوند دارد. در عین حال، زبان اثر به تصویر و عاطفه وابسته است و به همین دلیل میتواند برای مخاطبانی که از روایتهای کوتاه، فشرده و انسانی لذت میبرند، جذاب باشد. کتاب فرصتی فراهم میکند تا درباره ارزش نامها، معنای خانه و تأثیر فقدان بر آدمها دوباره فکر کنید.
نویسنده کتاب با من از نرگسها بگو
اسماعیل یورد شاهیان، که با نام هنری اورمیا نیز شناخته میشود، شاعر، نویسنده و پژوهشگر است و گاهی نقاشی میکند. در روایت زندگی او، شهر ارومیه و پیشینه خانوادگی جایگاه مهمی دارند. پدرش رضا و مادرش کلثوم از خانوادههایی قدیمی، تحصیلکرده و آشنا با اندیشه و هنر بودند. مادر کودکی و جوانی خود را در استانبول گذراند و در هجدهسالگی همراه خانواده به ایران آمد.
پدر نویسنده نیز پس از سلطه روسها بر آذربایجان، ارمنستان و مناطق پیرامون آن، در نوجوانی همراه خانواده و مردم ایل و تبارش از ایروان و آن سوی رود ارس به ایران آمد و در منطقه یوردشاه، در نزدیکی ارومیه، ساکن شد. آشنایی نویسنده با شعر، داستان، پژوهش و نقاشی، چشماندازی چندوجهی به کار او میدهد؛ چشماندازی که در این کتاب نیز با توجه به تصویر، فضا و عاطفه قابل پیگیری است.
خرید کتاب با من از نرگسها بگو به چه کسانی پیشنهاد میشود؟
اگر به ادبیات داستانی با فضای اندوهناک و انسانی علاقه دارید، این کتاب میتواند انتخابی مناسب برای شما باشد. مخاطبانی که از روایتهایی درباره آوارگی، پناهندگی، فقدان و خاطره لذت میبرند، در صحنههای آن با موقعیتهایی روبهرو میشوند که ساده روایت شدهاند اما ذهن را درگیر میکنند. همچنین اگر زبان تصویری، حضور طبیعت در روایت و پیوند میان لطافت شاعرانه و رنج انسانی برایتان جذاب است، عنوان و فضای کتاب توجه شما را جلب خواهد کرد.
«با من از نرگسها بگو» برای کسانی مناسب است که بهدنبال کتابی برای خواندن سریع و سطحی نیستند، بلکه میخواهند پس از پایان هر صحنه، درباره آن مکث کنند. این اثر میتواند برای علاقهمندان به نوشتههای اسماعیل یورد شاهیان، خوانندگان ادبیات عاطفی و مخاطبانی که روایتهای مربوط به انسانهای درگیر کوچ و سوگ را دنبال میکنند، تجربهای درخور تأمل باشد.
