عصرانه با توماسمان اثر سوزان سانتگ
کتاب عصرانه با توماسمان
معرفی کتاب عصرانه با توماسمان
اگر می‌خواهید با گستره‌ای از دغدغه‌های فکری سوزان سانتاگ در یک مجموعه روبه‌رو شوید، کتاب عصرانه با توماسمان انتخابی خواندنی است. این کتاب دوازده مقاله را کنار هم قرار می‌دهد؛ مقاله‌هایی درباره فلسفه، ترجمه، ادبیات، خاطره‌نویسی، سینما، نقاشی و عکاسی که هرکدام از زاویه‌ای متفاوت نسبت میان هنر، اندیشه و جهان معاصر را بررسی می‌کنند.
عنوان کتاب به یکی از مقاله‌های مجموعه، «زیارت»، بازمی‌گردد؛ متنی خاطره‌محور درباره دیدار با توماس مان. همین پیوند میان خاطره و تأمل ادبی، حال‌وهوای کلی کتاب را شکل می‌دهد: خواننده هم با نگاه انتقادی سانتاگ روبه‌رو می‌شود و هم با تجربه‌های او در مواجهه با نویسندگان، هنرمندان، آثار تصویری و مسائل فرهنگی.
درباره کتاب عصرانه با توماسمان
عصرانه با توماسمان مجموعه‌ای از دوازده مقاله است که از میان نوشته‌های منتشرشده در کتاب‌ها و نشریات مختلف انتخاب شده‌اند و با ترتیبی نسبتاً مرتبط در بخش‌های گوناگون آمده‌اند. این ساختار به خواننده اجازه می‌دهد موضوعات متنوع کتاب را جدا از هم دنبال کند و در عین حال، ارتباط میان نگاه سانتاگ به ادبیات، هنر، سیاست و روشنفکری را ببیند. متن‌ها به قلم چند مترجم به فارسی درآمده‌اند و هر مقاله، دریچه‌ای مستقل به یکی از حوزه‌های اصلی اندیشه نویسنده باز می‌کند.
کتاب با «در انتظار گودو در سارایوو» آغاز می‌شود؛ مقاله‌ای درباره ترجمه که از مسئله انتقال معنا و مواجهه با متن سخن می‌گوید. در «مبتلای برج زحل»، والتر بنیامین و افکار او موضوع بحث قرار می‌گیرد. مقاله «سی سال بعد» به کتاب علیه تفسیر مربوط است و فرصتی فراهم می‌کند تا خواننده با بازنگری سانتاگ در یکی از آثار انتقادی مهم او همراه شود.
«در باب سبک» به سبک و فرم ادبی می‌پردازد و پرسش‌هایی درباره چگونگی شکل‌گیری و دریافت اثر ادبی مطرح می‌کند. در ادامه، «زیارت» تصویری خاطره‌محور از دیدار با توماس مان ارائه می‌دهد. مقاله «گدار» نیز به سینمای ژان‌لوک گدار اختصاص دارد و نگاه سانتاگ به سینما و زبان تصویری را نشان می‌دهد. از سوی دیگر، «لذت تصویر» به فضا در نقاشی و عکس توجه می‌کند و رابطه میان تصویر و تجربه دیداری را پیش می‌کشد.
بخش دیگری از کتاب به پیوند هنر و ایدئولوژی مربوط است. «فاشیسم جذاب» زیبایی‌شناسی در نازیسم را بررسی می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه ظاهر و فرم هنری می‌توانند با زمینه‌های سیاسی و فکری ارتباط پیدا کنند. در «مگر عکس عقیده نیست؟» و «صد سال عکاسی ایتالیا»، عکاسی از منظر اندیشه، تاریخ و تجربه تصویری بررسی می‌شود. دو مقاله پایانی، «پاسخ‌هایی به یک پرسشنامه» درباره روشنفکری و «در آمریکا چه خبر است»، دامنه بحث را به نقش روشنفکر و تأمل درباره جامعه آمریکا می‌کشانند.
تنوع موضوعی، ویژگی اصلی این مجموعه است؛ اما پراکندگی به معنای بی‌ارتباطی نیست. در سراسر کتاب، پرسش‌هایی درباره شیوه دیدن، خواندن، ترجمه کردن، به یاد آوردن و داوری درباره آثار هنری و فرهنگی حضور دارند. سانتاگ به‌جای ارائه پاسخ‌های ساده، خواننده را به مواجهه دقیق‌تر با متن، تصویر، سبک و زمینه اجتماعی اثر دعوت می‌کند. بنابراین، این کتاب فقط مجموعه‌ای از مقاله‌های جداگانه نیست؛ بلکه تصویری چندوجهی از ذهن نویسنده و علایق گسترده او به ادبیات و هنر به دست می‌دهد.
نویسنده کتاب عصرانه با توماسمان
سوزان سانتاگ نویسنده، منتقد و روشنفکر عمومی آمریکایی بود. او در کنار انتشار رمان، بیشتر به نوشتن مقاله و پرداختن به موضوعاتی مانند ادبیات، عکاسی، رسانه، فرهنگ، بیماری، ایدز، جنگ، حقوق بشر و سیاست‌های چپ نو توجه داشت. نخستین اثر مهمش، «یادداشت‌هایی در مورد کمپ»، در سال ۱۹۶۴ منتشر شد. از آثار شناخته‌شده او می‌توان به علیه تفسیر، در مورد عکاسی و بیماری به‌عنوان استعاره اشاره کرد.
سانتاگ با وجود فعالیت گسترده در نقد و مقاله‌نویسی، خود را اساساً رمان‌نویس و نویسنده داستان می‌دانست. کتاب عصرانه با توماسمان نیز بخشی از همان ذهن چندوجهی را آشکار می‌کند؛ ذهنی که میان ادبیات، تصویر، سینما، خاطره و مسائل روشنفکری حرکت می‌کند و از کنار هیچ‌کدام به‌سادگی نمی‌گذرد.
خرید کتاب عصرانه با توماسمان به چه کسانی پیشنهاد می‌شود؟
این کتاب برای خوانندگانی مناسب است که به مقاله‌های ادبی و فرهنگی، نقد هنری، فلسفه، ترجمه و تاریخ عکاسی علاقه دارند. اگر از مطالعه متن‌هایی درباره سبک و فرم ادبی، سینما، نقاشی و نقش روشنفکر لذت می‌برید، تنوع این مجموعه می‌تواند تجربه‌ای پربار برایتان بسازد. علاقه‌مندان به سوزان سانتاگ نیز در این کتاب با وجوه مختلف نگاه او آشنا می‌شوند؛ از تأمل درباره والتر بنیامین و توماس مان تا بررسی گدار، عکاسی ایتالیا و زیبایی‌شناسی فاشیسم. در نهایت، باید انتظار مجموعه‌ای فشرده اما گسترده را داشته باشید که بیشتر برای خواندن تأملی و پیگیری ایده‌هاست، نه روایتی یکدست یا خطی.
