این دیوارها مرا نمیکشند (مجموعهٔ دالانهای رو به راه) اثر کاترین بوو

کتاب این دیوارها مرا نمیکشند (مجموعهٔ دالانهای رو به راه)
معرفی کتاب این دیوارها مرا نمیکشند (مجموعهٔ دالانهای رو به راه)
اگر میخواهید با روایتی تکاندهنده از کودکی در دل خانوادهای چندهمسره، جامعهای بسته و باورهایی هراسانگیز روبهرو شوید، کتاب این دیوارها مرا نمیکشند (مجموعهٔ دالانهای رو به راه) شما را به جهان روث وارینر میبرد؛ دختری که از نخستین سالهای زندگی با خشونت، فقدان و محدودیتهای شدید مذهبی مواجه است.
کاترین بوو در این روایت، زندگی روث را از خردسالی تا نوجوانی دنبال میکند؛ زندگی دختری که در روستایی در مکزیک، میان جمعیتی مهاجر و پیرو فرقهای محافظهکار و مرموز رشد میکند. پرسش اصلی کتاب فقط این نیست که روث چگونه در چنین محیطی بزرگ میشود، بلکه این است که او و خواهر و برادرهایش چگونه میتوانند راهی برای رهایی پیدا کنند.
درباره کتاب این دیوارها مرا نمیکشند (مجموعهٔ دالانهای رو به راه)
روث وارینر سیونهمین فرزند از میان چهلوچهار فرزند پدرش است. او در جامعهای زندگی میکند که مسئولان محلی در برابر اعتقادات و اعمال غیرمعمول ساکنانش سکوت کردهاند. در این محیط، واعظان کلیسا تصویری تهدیدآمیز از جهان و آینده ارائه میدهند و به مردم میگویند خدا گناهکاران را با نابودی گیتی مجازات خواهد کرد.
باورها در این روستا، زندگی روزمره زنان را نیز بهشدت تعیین میکنند. به آنان گفته میشود که تنها از راه ازدواج با مردان چندهمسره و به دنیا آوردن فرزندان بسیار میتوانند به بهشت راه یابند. در نتیجه، خانواده و ایمان، که میتوانند مایه امنیت باشند، در تجربه روث با اجبار، ترس و نابرابری گره میخورند.
روث تنها سه سال دارد که پدرش به دست عمویش کشته میشود. پس از آن، مادرش همسر مردی چندهمسره میشود؛ مردی که بارها به روث و خواهر و برادرهایش دستدرازی میکند. این رخدادها فضای کودکی او را شکل میدهند و نشان میدهند چگونه خشونت خانوادگی در پناه ساختارهای بسته و سکوت اطرافیان ادامه پیدا میکند.
اکثر مردم روستایی که روث در آن رشد میکند، پیرو مورمونیسم هستند و سالها پیش از آمریکا به این منطقه مهاجرت کردهاند. آنان آمریکا را بابل دنیای امروز میدانند و باور دارند نابودی آن نزدیک است. این نگاه آخرالزمانی، فضای روایت را آکنده از اضطراب میکند و فاصله میان جهان درون روستا و دنیای بیرون را پررنگتر نشان میدهد.
کتاب، مسیر روث را از سالهای ابتدایی کودکی تا نوجوانی پی میگیرد و چگونگی فرار او و خواهر و برادرهایش از روستا را روایت میکند. بنابراین، با متنی روبهرو هستید که هم تصویری از یک محیط خانوادگی و مذهبی بسته ارائه میدهد و هم تجربه دشوار جستوجوی آزادی را دنبال میکند. روایت، رنجهای روث را در کنار میل او و نزدیکانش به گریز قرار میدهد.
اهمیت این کتاب در کنار هم قرار دادن چند لایه از خشونت و باور است: قتل پدر، ازدواج اجباری مادر، آزار کودکان، چندهمسری و تعالیمی که ترس از نابودی جهان را به بخشی از زندگی روزمره تبدیل کردهاند. خواننده در جریان روایت درمییابد که چگونه یک کودک، در میان قواعدی که از پیش برای خانواده و آیندهاش تعیین شده، با واقعیت پیرامون خود روبهرو میشود.
نویسنده کتاب این دیوارها مرا نمیکشند (مجموعهٔ دالانهای رو به راه)
کاترین بوو در این کتاب بر تجربه روث وارینر و سالهای شکلگیری زندگی او تمرکز دارد. نقطهقوت روایت در دنبال کردن پیوسته دوران خردسالی تا نوجوانی روث و نمایش محیطی است که در آن باورهای مذهبی، روابط خانوادگی و ساختار قدرت بر یکدیگر اثر میگذارند.
رویکرد کتاب، شرح مستقیم مسیر زندگی روث در بستری پرتنش است؛ از مرگ پدر و تغییر وضعیت مادر تا مواجهه کودکان با آزار و سرانجام تلاش برای فرار. بوو بهجای جدا کردن این رخدادها از فضای اجتماعی اطرافشان، آنها را در دل روستایی روایت میکند که انزوا، مهاجرت و ترس از آینده بر زندگی ساکنانش سایه انداخته است.
خرید کتاب این دیوارها مرا نمیکشند (مجموعهٔ دالانهای رو به راه) به چه کسانی پیشنهاد میشود؟
این کتاب برای خوانندگانی مناسب است که به روایتهای زندگیمحور درباره کودکی و نوجوانی، خانوادههای چندهمسره، جوامع مذهبی بسته و تجربه رهایی از خشونت علاقه دارند. اگر مطالعه آثاری درباره تأثیر باورهای افراطی بر زندگی روزمره و سرنوشت اعضای خانواده برایتان جذاب است، این روایت میتواند نگاهتان را به رابطه میان ایمان، قدرت و آزادی به چالش بکشد.
اگر به کتابهایی با فضای سنگین، واقعگرایانه و پرتنش علاقهمندید، باید انتظار داشته باشید با داستانی روبهرو شوید که موضوعاتی چون قتل، آزار کودکان، اجبار خانوادگی و ترس مذهبی را در مرکز خود دارد. این اثر برای کسانی ارزشمند است که میخواهند مسیر دشوار یک دختر و خواهر و برادرهایش را از دل انزوا تا تلاش برای فرار دنبال کنند.
در نهایت، این کتاب انتخابی برای خوانندگانی است که از روایتهایی درباره تابآوردن در برابر ساختارهای سرکوبگر و جستوجوی امکان زندگی متفاوت لذت میبرند. این دیوارها مرا نمیکشند (مجموعهٔ دالانهای رو به راه) بیش از آنکه تصویری ساده از یک خانواده یا روستا باشد، روایتی از جهانی است که در آن کودکان باید میان ترس تحمیلشده و میل به رهایی راه خود را پیدا کنند.











