چگونه دربارهٔ کتابهایی که نخواندهایم حرف بزنیم؟ اثر ژانپیر بایار
کتاب چگونه دربارهٔ کتابهایی که نخواندهایم حرف بزنیم؟
انتشارات:
ترجمان علوم انسانی
نویسنده:
ژانپیر بایار
نویسنده:
ژانپیر بایار
قیمت:
160,000
10٪
144,000
قیمت:
160,000
10٪
144,000
معرفی کتاب چگونه دربارهٔ کتابهایی که نخواندهایم حرف بزنیم؟
آیا برای گفتوگویی جدی درباره یک کتاب، حتماً باید آن را از ابتدا تا انتها خوانده باشیم؟ کتاب چگونه دربارهٔ کتابهایی که نخواندهایم حرف بزنیم؟ نوشته ژانپیر بایار، این پیشفرض آشنا را به چالش میکشد و از موقعیتهایی سخن میگوید که در آنها ناچاریم درباره آثاری صحبت کنیم که نخواندهایم، نیمهکاره رها کردهایم یا خواندهایم و بعد آنها را از یاد بردهایم.
این اثر با لحنی هوشمندانه، طنزآمیز و provocateur، موضوعی روزمره را به پرسشی جدی درباره ادبیات، مطالعه و شیوه شکلگیری نظر تبدیل میکند. بایار نشان میدهد که مواجهه ما با کتابها فقط به خواندن کامل آنها محدود نیست و گاهی فاصله، حافظه، گفتوگو و جایگاه یک اثر در جهان ادبی نیز درک ما را از آن میسازد.
درباره کتاب چگونه دربارهٔ کتابهایی که نخواندهایم حرف بزنیم؟
موضوع اصلی کتاب، بررسی شکلهای گوناگون نخواندن و موقعیتهای حساسی است که هنگام صحبت درباره کتابهای نخوانده با آنها روبهرو میشویم. در فضای اجتماعی، دانشگاهی یا حرفهای، ممکن است از ما خواسته شود درباره اثری اظهار نظر کنیم که آن را ندیدهایم؛ حتی گاهی لازم است درباره کتابها و مقالههایی گزارش بدهیم که به نوشتههای دیگران مربوطاند. چنین موقعیتهایی میتوانند احساس شرم، اضطراب یا ترس از آشکار شدن ناآگاهی را به همراه داشته باشند.
ژانپیر بایار بهجای آنکه نخواندن را صرفاً کمبود یا شکست بداند، آن را موضوعی قابل بررسی معرفی میکند. او از کتابهایی که هرگز نامشان را نشنیدهایم، آثاری که فقط از طریق دیگران میشناسیم، نوشتههایی که خوانده اما فراموش کردهایم و شکلهای دیگر ارتباط ناقص با ادبیات سخن میگوید. این دستهبندیها به خواننده کمک میکنند تجربه شخصی خود از مطالعه را دقیقتر ببیند و میان «خواندن»، «شناختن» و «توانایی صحبت کردن درباره یک اثر» تفاوت بگذارد.
در این اثر، گفتوگو درباره کتاب نخوانده لزوماً یک بنبست نیست. نویسنده موقعیتهای دشوار را به امکان گفتوگویی خلاق تبدیل میکند و نشان میدهد چگونه میتوان با توجه به فضای ادبی، نظر دیگران و جایگاه کلی یک اثر، وارد بحث شد. نمونههایی از نویسندگانی مانند گراهام گرین، اسکار وایلد، مونتنی و اومبرتو اکو، بحث را از یک توصیه ساده فراتر میبرند و آن را به تأملی درباره فرهنگ کتابخوانی و قضاوت ادبی تبدیل میکنند.
با این حال، کتاب دفاعی ساده از نخواندن نیست. ارزش آن در این است که عادتهای مطالعه و تصورهای رایج ما درباره خواننده فرهیخته را زیر سؤال میبرد. اگر فکر میکنید برای سخن گفتن درباره ادبیات باید همیشه بر تمام جزئیات یک اثر مسلط باشید، این کتاب زاویهای تازه پیش روی شما میگذارد. بایار همچنین خواننده را از احساس گناه ناشی از نخواندن همه آثار متعارف ادبی دور میکند و به او یادآوری میکند که رابطه با کتابها میتواند شخصی، ناتمام و گفتوگومحور باشد.
لحن طنزآمیز و در عین حال اندیشهبرانگیز اثر، آن را به تجربهای خواندنی برای دوستداران کتاب تبدیل میکند. اینجا ادبیات فقط مجموعهای از متنهای کاملخواندهشده نیست؛ شبکهای از اشارهها، خاطرهها، گفتوگوها و برداشتهاست. از همین رو، کتاب چگونه دربارهٔ کتابهایی که نخواندهایم حرف بزنیم؟ هم میتواند سرگرمکننده باشد و هم مخاطب را وادار کند درباره عادتهای خواندن، فراموش کردن و شکلگیری قضاوتهایش دوباره فکر کند.
نویسنده کتاب چگونه دربارهٔ کتابهایی که نخواندهایم حرف بزنیم؟
ژانپیر بایار استاد ادبیات فرانسه در دانشگاه پاریس ۸ و روانکاو است. ترکیب این دو حوزه در رویکرد او به موضوع کتاب آشکار است: او از یک سو به ادبیات، جایگاه آثار و شیوه صحبت کردن درباره آنها توجه دارد و از سوی دیگر، احساس گناه، فشار اجتماعی و اضطرابی را بررسی میکند که ممکن است در ارتباط ما با کتابها شکل بگیرد.
بایار در این اثر با زبانی روشن، شوخطبع و بحثبرانگیز، موضوعی به ظاهر ساده را به فرصتی برای بازاندیشی در مفهوم مطالعه تبدیل میکند. او بهجای ارائه تصویری خشک و رسمی از ادبیات، تجربه واقعی خوانندگان را در نظر میگیرد؛ تجربهای که در آن همه کتابها خوانده نمیشوند، همه مطالب در حافظه نمیمانند و گفتوگو گاهی به اندازه مطالعه مستقیم در ساختن برداشت ما از یک اثر نقش دارد.
خرید کتاب چگونه دربارهٔ کتابهایی که نخواندهایم حرف بزنیم؟ به چه کسانی پیشنهاد میشود؟
اگر به کتابها، ادبیات و گفتوگوهای فرهنگی علاقه دارید، این اثر میتواند انتخابی متفاوت و تأملبرانگیز برای شما باشد. کتاب برای کسانی مناسب است که گاهی در جمعهای دوستانه یا حرفهای درباره اثری نخوانده احساس نگرانی کردهاند و میخواهند این موقعیت را از زاویهای تازه ببینند. همچنین دانشجویان و علاقهمندان ادبیات میتوانند از بحث آن درباره رابطه میان شناخت کلی یک اثر، خواندن دقیق و اظهار نظر بهره ببرند.
اگر از آثاری با موضوع مطالعه، فرهنگ کتابخوانی و نقد عادتهای فکری لذت میبرید، از این کتاب انتظار مجموعهای از بحثهای طنزآمیز و پرسشهای جدی داشته باشید، نه دستورالعملی خشک برای وانمود کردن به دانستن. این اثر برای خوانندگانی جذاب است که دوست دارند درباره معنای خواندن، فراموشی، حافظه ادبی و مرز میان ناآگاهی و گفتوگوی خلاقانه فکر کنند.
در نهایت، چگونه دربارهٔ کتابهایی که نخواندهایم حرف بزنیم؟ دعوتی به بیاعتنایی به مطالعه نیست؛ بلکه نامهای متفاوت به کتابها و کتابدوستان است. اگر میخواهید کتابی بخوانید که هم شما را سرگرم کند، هم عادتهای مطالعهتان را به پرسش بگیرد و هم امکان بحث درباره ادبیات را گستردهتر کند، این اثر میتواند همراه مناسبی برای تأمل و گفتوگو باشد.
