رومئو و ژولیت

تصور بسیاری از مردم نسبت به صحنه‌ها و ماجراهای عاشقانه این است که در عرشهٔ کشتی بایستیم و یکدیگر را بغل کنیم. ژست معروف تایتانیک را اجرا کنیم و با عشق به صورت یکدیگر نگاه کنیم. اما آیا واقعا این است زندگی؟ کتاب‌های عاشقانهٔ امروزی بیش از آنکه یک روایت عاشقانهٔ واقعی بیان کند راجع به چند نوجوان هورمونی است. اما تراژدی بزرگ و معروف ویلیام شکسپیر، یعنی رومئو و ژولیت راجع به این چیزها نیست. گاهی عشق محکوم به شکست است و رومئو و ژولیت نیز از این حقیقت، جدا نیست. رومئو و ژولیت تا حدی راجع به فاجعهٔ برخورد بین عشق خصوصی و منافع عمومی (ازدواج راحت یا تأمین خانواده از طریق ازدواج با ثروتمندها) است. اما قبل از آنکه راجع به جزئیات بیشتری صحبت کنیم، بیایید چند کلامی هم از نویسندهٔ آن یعنی ویلیام شکسپیر بخوانید.

ویلیام شکسپیر

ویلیام شکسپیر (۱۵۶۴-۱۶۱۶) یکی از برجسته‌ترین و بزرگ‌ترین نویسنده‌ها، شاعران و نمایش‌نامه‌نویس‌های انگلیسی بود. او با قلم خارق‌العادهٔ خود، شاهکارهایی خلق کرده که حوزهٔ زبان و ادبیات انگلیسی در هر دانشگاه و کشوری را به حوزهٔ «شکسپیر» تغییر می‌دهد. چون امکان ندارد که یک دانشجوی ادبیات، صدها اثر از او را نخوانده باشد. البته آثار خواندنی او مخصوص آکادمیک‌ها نیست و هرکسی می‌تواند از آن‌ها لذت ببرد. فقط کمی باید خودش را به متن‌های سنگین‌تر ادبی عادت دهد. از جمله آثار او می‌توان به شاه لیر، طوفان، ونوس و آدونیس، هملت، اتللو و… اشاره کرد.

رومئو و ژولیت، بازنویسی از یک داستان ایتالیایی

تعجب نکنید، رومئو و ژولیت تنها داستانی نیست که ویلیام شکسپیر آن را بازنویسی کرده باشد. یکی دیگر از آثار برجسته و معروفی که توسط شکسپیر بازنویسی شده است، نمایشنامهٔ ونوس و آدونیس است. اما ویلیام شکسپیر عادت دارد که در این بازنویسی‌ها اصلاحاتی انجام دهد که از یک داستان باستانی ساده، یک شاهکار تمام عیار بسازد. برای مثال، ونوس و آدونیس باستانی و تاریخی راجع به عشقی نافرجام بین یک زن احساساتی و مردی سرسخت است. اما در نسخهٔ اصلاح شده، به کمک شخصیت نارسیس در داستان باستانی، «اکو و نارسیس»، شخصیت‌پردازی و طرح کلی داستان پیشرفت فوق‌العاده‌ای پیدا کرده است. داستان شکسپیر در واقع راجع به ونوس، مظهر عشق خالص و آدونیس، یک خودشیفتهٔ تمام و عیار است که اختلالات روحی خود را با قلم شکسپیری نشان می‌دهد. رومئو و ژولیت نیز بر اساس یک داستان باستانی ایتالیایی نوشته شده و در آن اصلاحاتی انجام شده که با دوران رنسانس، به خوبی هم‌خوانی داشته باشد. همانطورهم که می‌دانید، شکسپیر را به مثابه معجزه‌گری می‌شناسند که قلمش به مذاق همه خوش بیاید. پس این شاهکار را می‌توان یک شاهکار همه فن حریف دانست که پویایی زیادی دارد و تا نسل‌ها (حتی تا امروز) زنده و بامفهوم است. در واقع، این داستان صریحانه راجع به تلخی‌هایی که ممکن است در مسیر عاشقانهٔ دو زوج رخ دهد، صحبت می‌کند.

دشمنی‌هایی که قربانی می‌گیرد

نمایشنامهٔ رومئو و ژولیت، با صحنه‌ای هیجان‌انگیز شروع می‌شود. یک دوئل در جریان است که بین خادم‌های متعلق به دو خانوادهٔ ورونا که با هم دشمن هستند، ایجاد شده است. بعد از غلاف شمشیرها، شاهزاده ورونا پدیدار می‌شود و می‌گوید که فرد بعدی که می‌جنگد، قرار است کشته شود. در کنار آن سرو کلهٔ رومئو مونتاگ پیدا می‌شود و همزمان، ژولیت کاپولت هم به صحنه می‌آید. دختری سیزده ساله که اخیرا شنیده یکی از واجدالشرایط‌ترین پسرهای پاریس، به او نظر دارد. آن‌ها قصد دارند یکدیگر را ببینند، ولی طی ماجرایی با رومئو روبه‌رو می‌شوند و طولی نمی‌کشد که دل بهم می‌بندند. اما متاسفانه، خانوادهٔ این دو با یکدیگر مشکل و دشمنی دارند. پس با وجود این دشمنی باید چه کار کرد؟ رومئو و ژولیت تصمیم می‌گیرند که ازدواج کنند. اما آیا ماجرا به همین راحتی ختم به خیر می‌شود؟ طبیعتا چنین چیزی ممکن نیست. شما با شکسپیر طرف هستید. یک عاشق‌کش حرفه‌ای. پس اگر تمایل دارید که عاشقانه‌ای ملیح و با پایان خوش بخوانید، باید از خیر رومئو و ژولیت بگذرید. چون در مسیر عاشقانهٔ این دو، ماجراهای وحشتناک و ناراحت کنندهٔ زیادی رخ می‌دهد و افراد حقه‌باز و حیله‌گر زیادی هم، سنگ‌اندازی می‌کنند. اما یک خبر خوب، بعد از اینکه کار از کار گذشت و این دشمنی‌ها قربانی‌های عاشق و معصوم را از آن خود کرد، دو خانواده که سال‌ها باهم دشمنی می‌کردند، تصمیم می‌گیرند به اختلافات خود پایان داده و آشتی کنند.